Een korte blik op het Monetaire Akkoord van 1951

Het Monetaire Akkoord, ondertekend in 1951, was een belangrijke overeenkomst tussen de Amerikaanse minister van Financiën en de Federal Reserve (de Fed). Het doel was de onafhankelijkheid van de Federal Reserve te herstellen en haar te vestigen als de centrale bank van het land met controle over het monetaire beleid. Als gevolg van het akkoord kreeg de Fed de bevoegdheid om de geldhoeveelheid te beheren en invloed uit te oefenen op de rentetarieven.

Basis

In 1951 werd het Monetaire Akkoord, ook bekend als het Treasury-Federal Reserve Accord, gesloten tussen de Amerikaanse minister van Financiën en de Raad van Bestuur van de Federal Reserve (de Fed). De belangrijkste prestatie van dit akkoord was het herstel van de onafhankelijkheid van de Federal Reserve, waardoor de Fed haar centrale rol kon vervullen bij het vormgeven van het moderne Amerikaanse monetaire beleid als centrale bank van het land.

Wat is het Monetaire Akkoord van 1951?

Het Treasury-Federal Reserve Accord, ondertekend in 1951, was een overeenkomst tussen de Amerikaanse minister van Financiën en de Raad van Bestuur van de Federal Reserve. Dit legde de basis voor de moderne Federal Reserve en heeft de huidige werking daarvan sterk beïnvloed. In 1913 kreeg de Fed de verantwoordelijkheid voor het bepalen van het monetaire beleid, het sturen van de geldhoeveelheid en het beïnvloeden van rentetarieven. Sommigen zien de Fed als noodzakelijk voor het stabiliseren van de economie, terwijl anderen haar verantwoordelijk houden voor conjunctuurcycli. Hoe dan ook hebben het beleid en de besluiten van de Fed een aanzienlijke invloed op de Amerikaanse economie.

Achtergronden van het Akkoord van 1951

Rentevoeten tijdens de Tweede Wereldoorlog

In 1941 raakte de Verenigde Staten betrokken bij de Tweede Wereldoorlog, en een jaar later, in 1942, vroeg het Amerikaanse ministerie van Financiën de Fed, onder leiding van voorzitter Marriner Eccles, om de rentetarieven uitzonderlijk laag te houden. Deze maatregel was bedoeld om de effecten op de effectenmarkt te stabiliseren en de regering in staat te stellen tegen lagere rentes geld te lenen om de oorlogsinspanningen te steunen.

Aanvankelijk gaf Eccles de voorkeur aan het financieren van de oorlog via hogere belastingen in plaats van door de overheid lonende leningen tegen lage rentes. Door de urgente eisen van de oorlog stemde hij echter in met het verzoek van de minister van Financiën en hield de rentetarieven laag. Om dit mogelijk te maken kocht de Fed aanzienlijke hoeveelheden staatsobligaties.

Rente na de Tweede Wereldoorlog

Na het einde van de oorlog in 1945 steeg de inflatie en bereikte in 1947 meer dan 17%, terwijl de rentetarieven op hetzelfde niveau als tijdens de oorlog bleven. President Truman en de minister van Financiën wilden de waarde van oorlogsschuldbewijzen beschermen, wat leidde tot ongewijzigde rentetarieven ondanks pogingen van de Fed om de inflatie te bestrijden.

Het Monetaire Akkoord van 1951

In 1951, tijdens het begin van de Koreaanse Oorlog, steeg de inflatie tot meer dan 21%. Met het oog op het voorkomen van verdere inflatie en het vermijden van een nieuwe depressie, kwamen de Fed en het Federal Open Market Committee (FOMC) bijeen met president Truman en bereikten een overeenkomst. Deze overeenkomst bepaalde dat de Fed gedurende een bepaalde periode de prijs van vijfjarige obligaties zou ondersteunen, waarna de obligatiemarkt de verantwoordelijkheid voor deze zaken zou overnemen.

Conclusie

Het Monetaire Akkoord van 1951 speelde een belangrijke rol bij het vestigen van de onafhankelijkheid van de Federal Reserve en bij het moderniseren van het Amerikaanse monetaire beleid. Hoewel de impact ervan nog steeds onderwerp van debat is, blijft het een cruciaal moment in de geschiedenis van het monetaire beleid.