Regelgeving na de financiële crisis van 2008

De financiële crisis van 2008 begon in de Verenigde Staten als gevolg van de instorting van de huizenmarkt. Om deze crisis aan te pakken keurde de overheid de Dodd-Frank-wet en de Emergency Economic Stabilization Act goed. Dodd-Frank wijzigde bestaande regelgeving en voegde nieuwe bepalingen toe, terwijl de Emergency Economic Stabilization Act $475 miljard aan reddingssteun verstrekte via het Troubled Asset Relief Program.

Basics

In de late jaren 2000 kreeg de Verenigde Staten te maken met een zware economische neergang als gevolg van de instorting van de huizenmarkt, wat de wereldwijde financiële stabiliteit beïnvloedde. Veel bekende banken, kredietverstrekkers, verzekeraars en leningsverenigingen gingen failliet, wat leidde tot de Grote Recessie.

Om de crisis het hoofd te bieden, introduceerden presidenten George W. Bush en Barack Obama wetgeving zoals de Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act (CPA) en de Emergency Economic Stabilization Act (EESA). De EESA richtte het Troubled Asset Relief Program (TARP) op om de economie te stabiliseren en de financiële ontwrichting te bestrijden.

Dodd-Frank Wall Street Reform

In juli 2010 werd de Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act ondertekend. Deze invloedrijke maatregel had tot doel de activiteiten van de financiële sector te reguleren en consumenten te beschermen door ingrijpende hervormingen in de Amerikaanse financiële sector door te voeren.

Dodd-Frank introduceerde verschillende belangrijke maatregelen om de financiële sector te reguleren en Amerikaanse consumenten te beschermen:

1. Consumer Financial Protection Bureau (CFPB): Opgericht om de financiële belangen van consumenten te monitoren en te beschermen.
2. Financial Stability Oversight Council (FSOC): Houdt toezicht op aangewezen systemisch belangrijke financiële instellingen (SIFIs), zoals banken en verzekeringsmaatschappijen die als "te groot om te falen" worden beschouwd. Het bestaat uit stemgerechtigde leden van het ministerie van Financiën, de Federal Reserve Board en de Securities and Exchange Commission. De FSOC vereist testen en documentatie van de activiteiten van SIFIs en heeft de bevoegdheid om deze instellingen te herstructureren om het algehele economische risico te verminderen.
3. Volcker Rule: Een bepaling in Dodd-Frank die gericht is op het beperken van speculatieve investeringen. Het verbiedt in feite proprietary trading door depositobanken en beperkt de handelsrechten voor proprietary traders bij andere grote financiële instellingen.

Dodd-Frank’s Amendments to Existing Regulations

Dodd-Frank bracht belangrijke wijzigingen aan in bestaande regelgeving in de Verenigde Staten:

1. Securities Act of 1933: Dodd-Frank wijzigde Regulation D, waardoor sommige effecten van registratie werden vrijgesteld en werd de definitie van een geaccrediteerde belegger aangepast door de primaire woning uit het eigen vermogen te weren.
2. Securities Exchange Act of 1934: Title IX van Dodd-Frank richtte het Investor Advisory Committee (IAC), het Office of the Investor Advocate (OIA) en een door het OIA benoemde ombudsman op. Zij behandelen belangenconflicten bij beleggingsfirma's, reclame voor beleggingsfondsen, verantwoording, beloning van leidinggevenden en corporate governance. Title IX creëerde ook het SEC Office of Credit Ratings en verhoogde het toezicht op securitisatie van hypotheken.
3. Investment Company Act of 1940: Dodd-Frank introduceerde nieuwe toezichtscommissies en strengere regels om consumentenbescherming en openbaarmakingsbeleid te verbeteren.
4. Investment Advisers Act of 1940: De registratievereisten voor beleggingsadviseurs, inclusief onafhankelijke adviseurs en hedgefondsen, werden beïnvloed door Dodd-Frank.
5. Sarbanes-Oxley Act of 2002: Dodd-Frank bood aanvullende bescherming voor klokkenluiders en introduceerde financiële prikkels.

Trump Administration's Impact on Dodd-Frank

Dodd-Frank, dat werd ingevoerd tijdens de regeringen van George W. Bush en Barack Obama, was een ingrijpende en controversiële maatregel. Het doel was de activiteiten van de financiële sector te reguleren en consumentenbescherming te bieden. In 2018 ondertekende president Donald Trump echter de Economic Growth, Regulatory Relief, and Consumer Protection Act, die tot doel had de door Dodd-Frank opgelegde regelgevende lasten voor banken te verlichten. De wet verhoogde de drempel waarbij banken te maken kregen met strengere documentatievereisten van $50 miljoen naar $250 miljoen. De regering-Biden hoopt deze wijzigingen in de Dodd-Frank-regels terug te draaien.

Emergency Economic Stabilization Act

In de nasleep van de financiële crisis van 2008 keurde het Congres de Emergency Economic Stabilization Act goed om financiële steun te verlenen aan noodlijdende activa. De TARP stelde middelen beschikbaar om verschillende instellingen te ondersteunen, waaronder banken, verzekeraars en autofabrikanten. In de loop der tijd bracht het ministerie van Financiën een aanzienlijk deel van de geïnvesteerde middelen van de TARP-ontvangers terug.

Federal Reserve's Measures

Om de economie en de financiële markten te ondersteunen, voerde de Federal Reserve extra maatregelen in na de financiële crisis van 2008. Ze introduceerden speciaal bedoelde instrumenten voor leningen aan verschillende sectoren en stelden nieuwe normen vast voor reguliere en noodleningen. Onder de Dodd-Frank-regelgeving voert de Federal Reserve reguliere stresstests uit op banken om de stabiliteit van de banksector te waarborgen. Het stresstestproces omvat de Comprehensive Capital Analysis and Review (CCAR) en Dodd-Frank Act superviserende stresstests (DFAST).

Conclusion

Wettelijke maatregelen die tijdens de financiële crisis van 2008 werden ingevoerd, speelden een belangrijke rol bij het stabiliseren van de economie. Wetten zoals Dodd-Frank en de EESA (die TARP creëerde) waren gericht op het monitoren van financiële instellingen, het beschermen van consumenten en het aanpakken van diverse aspecten van financiële regelgeving en risicobeheer.