Wat is de Taft-Hartleywet?
De Taft-Hartleywet werd ingevoerd als reactie op een reeks ingrijpende stakingen die plaatsvonden in 1945 en 1946. De wet van 1947 beperkt bepaalde vakbondspraktijken en verplicht het openbaar maken van hun financiële en politieke activiteiten. Ondanks het veto van president Harry S. Truman werd het wetsvoorstel door zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat overruled en trad het in werking. De Labor Management Relations Act (LMRA), ook wel de Taft-Hartley Act genoemd, werd vastgesteld als een wijziging op de Wagner Act van 1935. De Taft-Hartleywet heeft zes amendementen ondergaan, inclusief recente aanpassingen met betrekking tot right-to-work-regels.
Basis
In 1947 introduceerden de Verenigde Staten de Taft-Hartleywet, een federale wet die diende als een uitbreiding en wijziging van de eerder vastgestelde Wagner Act van 1935. Deze belangrijke wet had tot doel bepaalde vakbondspraktijken in te perken en verplichtte vakbonden tot openbaarmaking van hun financiële en politieke activiteiten.
De inwerkingtreding van de Taft-Hartleywet stuitte aanvankelijk op verzet toen president Truman het wetsvoorstel vetoede. Desondanks sloeg het Congres de handen ineen en zette het veto opzij, waarmee de wet werd bevestigd en een ingrijpende invloed op de arbeidsverhoudingen kreeg.
De Taft-Hartleywet van 1947: tegengaan van vakbondsmisbruik en invloed op arbeidsverhoudingen
In 1947 keurde het Amerikaanse Congres de Labor Management Relations Act (LMRA), algemeen bekend als de Taft-Hartleywet, goed als wijziging van de National Labor Relations Act (NLRA) of Wagner Act van 1935. Deze cruciale wet werd aangenomen ondanks het veto van president Harry Truman, dat door het door de Republikeinen gecontroleerde Congres werd teruggedraaid, mede onder druk van bedrijfsbelangen.
Hoewel critici destijds de wet bespotten als de "slave-labor bill", waren de belangrijkste doelstellingen het aanpakken van misstanden binnen vakbonden, het beteugelen van de grootschalige stakingen na de Tweede Wereldoorlog en het terugdringen van communistische invloed binnen de arbeidersbeweging. De wet trachtte een balans te brengen in arbeidsverhoudingen.
Net als bij zijn voorganger, de Wagner Act, sloot de Taft-Hartleywet huishoudelijk personeel en landbouwwerkers uit van de dekking.
Belangrijke wijzigingen en gevolgen van de Taft-Hartleywet
De Taft-Hartleywet van 1947 bracht aanzienlijke wijzigingen in de Wagner Act en richtte zich op oneerlijke praktijken van vakbonden. De wet introduceerde zes belangrijke amendementen die werknemers moesten beschermen tegen schadelijk vakbondsoptreden.
Het eerste amendement beschermde het recht van werknemers om vakbonden te vormen en collectief te onderhandelen, en maakte een einde aan dwang die tot discriminatie van werknemers kon leiden. Het tweede amendement verbood werkgevers om mensen niet aan te nemen op basis van vakbondslidmaatschap, terwijl overeenkomsten die binnen de eerste 30 dagen lidmaatschap vereisten nog steeds mogelijk waren.
Een ander amendement dwong vakbonden tot onderhandelen te goeder trouw met werkgevers, waarmee een evenwicht werd gezocht met de bepalingen onder de Wagner Act. Bovendien verbood de wet secundaire boycotten door vakbonden, waarmee dwangmaatregelen tegen derde partijen als reactie op conflicten met een werkgever werden tegengegaan.
Ten vijfde verbood de wet dat vakbonden hun leden of werkgevers uitbuiten, zoals het heffen van buitensporige vergoedingen of betaling eisen voor niet-uitgevoerde arbeid. Ten slotte introduceerde ze een clausule voor vrijheid van meningsuiting, die werkgevers toestond hun visie op arbeidskwesties te uiten zonder dat dit automatisch als een onrechtmatige handelspraktijk werd gezien, mits er geen dreigementen of represailles tegen werknemers plaatsvonden.
In februari 2021 werd de National Right to Work Act opnieuw ingediend, waarmee werknemers in het hele land de keuze zouden krijgen om zich af te melden voor vakbondslidmaatschap en contributies. Eerdere pogingen strandden in 2019 en 2017. Tegelijkertijd keurde het Huis van Afgevaardigden in maart 2021 de Protecting the Right to Organize Act (PRO Act) goed, een wetsvoorstel met pro-vakbondmaatregelen dat recht-to-work-wetten zou kunnen ondermijnen.
Op dit moment gelden right-to-work-wetten in verschillende staten, waaronder Alabama, Arizona, Arkansas, Florida en anderen. Wisconsin was in 2015 de meest recente staat die dergelijke wetgeving invoerde.
De Taft-Hartleywet bracht ook wijzigingen in de regels voor vakbondverkiezingen, sloot supervisors uit van onderhandelingsgroepen en introduceerde vier nieuwe typen verkiezingen. Werkgevers kregen het recht om te stemmen over vakbondseisen, en werknemers kregen de mogelijkheid de status van zittende vakbonden te beoordelen en zich terug te trekken uit vakbondvertegenwoordiging.
In 1951 schafte het Congres de bepalingen af die vakbondswinkelverkiezingen regelden. Dit markeerde een belangrijke verschuiving in de Amerikaanse arbeidsverhoudingen en creëerde een nieuw kader voor de dynamiek tussen werknemers en vakbonden.
Conclusie
De Taft-Hartleywet van 1947 werd ingesteld om werknemers te beschermen tegen oneerlijke praktijken van vakbonden. De wet stelde verboden op bepaalde vakbondshandelwijzen en verplichtte de openbaarmaking van specifieke activiteiten. Ondanks de bedoelingen is de wet bekritiseerd door tegenstanders die stellen dat zij de arbeidswetten heeft verzwakt en de rechten van werknemers heeft beperkt.