Wat is een interchangetarief?

Interchange-tarieven, toegepast op credit- en debetkaarttransacties, vormen een per-swipevergoeding die door banken wordt geheven. Deze kosten worden in rekening gebracht via betaalverwerkers zoals Visa, Mastercard, American Express en Discover. Meestal vertegenwoordigen interchange-tarieven een bescheiden deel van het transactiebedrag, waarbij creditcardtransacties doorgaans hogere tarieven met zich meebrengen dan debetkaarttransacties. De reden achter interchange-tarieven is het beperken van het kredietrisico dat consumenten nemen wanneer ze aankopen financieren, en dient daarmee als bescherming voor financiële instellingen. De opbrengst van interchangekosten wordt verdeeld tussen de banken van de handelaren en de creditcarduitgevers.

Basisprincipes

Interchange-tarieven, die vergoedingen aangeven die handelaren per credit- of debetkaarttransactie betalen, worden vastgesteld door kaartuitgevende bedrijven. Deze tarieven worden ingesteld om rekening te houden met het accepteren van kredietrisico en de kosten voor afhandeling van transacties. Financiële instellingen bepalen en herzien periodiek interchange-tarieven, die kunnen schommelen afhankelijk van het gebruikte netwerk en kunnen bestaan uit een percentage van het transactiebedrag, een vaste vergoeding of een combinatie van beide. Daarnaast spelen het type transactie een rol bij de tariefbepaling, wat doorgaans resulteert in lagere tarieven voor supermarktinkopen vergeleken met vliegtuigmaatschappijtransacties.

Het concept interchange-tarieven nader bekeken

Vergoedingen vormen een fundamenteel onderdeel van de inkomstenstromen van banken en financiële dienstverleners. Deze kosten omvatten een breed scala, van administratieve vergoedingen tot rekeningkosten, en kunnen zowel bij klanten als niet-klanten worden geheven. Daarnaast innen financiële instellingen interchangekosten of swipevergoedingen van handelaren telkens wanneer krediet- of debetkaarttransacties worden uitgevoerd. Interchangekosten worden bepaald door interchange-tarieven, die kunnen worden geheven als een vaste vergoeding, een percentage van het transactiebedrag of een combinatie daarvan, afhankelijk van de handelaar, het type transactie en het kaarttype. De opbrengst uit deze kosten wordt verdeeld tussen het merchant services-bedrijf (ook bekend als de betaalverwerker) en de kaartuitgevende bank van de klant.

Interchange-tarieven worden berekend op basis van meerdere factoren, waaronder autorisatiekosten, verliezen toe te schrijven aan fraude en krediet, en de gemiddelde kosten van fondsen voor banken. Voor creditcardtransacties wordt het interchange-tarief ook wel de vergoeding voor de uitgevende bank genoemd. In dat geval wordt de vergoeding doorgaans gedragen door de merchantbank die de afschrijving ontvangt en deze vervolgens doorbelast aan de kaartuitgevende bank, die op haar beurt de kosten aan de kaarthouder doorberekent. Het is essentieel te beseffen dat deze kosten worden betaald door vrijwel elke entiteit die kaartbetalingen accepteert, wat verder gaat dan detailhandelaars en ook organisaties zoals goede doelen omvat die donaties via debet- of credittransacties ontvangen.

Factoren die interchange-tarieven beïnvloeden

Interchange-tarieven worden vastgesteld door creditcardreuzen zoals Visa, MasterCard, Discover en American Express. Terwijl Visa en MasterCard hun tarieven gewoonlijk halfjaarlijks herzien, in april en oktober, kunnen andere creditcardmaatschappijen kiezen voor jaarlijkse aanpassingen. Deze interchange-tarieven, hoewel vastgesteld door de kaartmaatschappijen, worden gedragen door iedere merchantbank of instelling die betrokken is bij kaarthoudertransacties. Daarnaast kunnen creditcardverwerkingsbedrijven aanvullende kosten opnemen in hun verwerkingskosten, wat uiteindelijk de detailhandelaren beïnvloedt.

In sommige gevallen kiezen handelaren ervoor om de interchangevergoeding rechtstreeks aan hun klanten door te berekenen als een extra toeslag, met name voor transacties onder een bepaald drempelbedrag. De meeste bedrijven verwerken deze transactionele kosten echter in de prijzen van hun producten en diensten.

Transactiegebonden elementen

Interchange-tarieven kunnen, zelfs bij dezelfde kaartuitgever, verschillen tussen verschillende kaartaanbiedingen. Deze tarieven worden doorgaans uitgedrukt als een percentage van het transactiebedrag, maar kunnen ook een vaste vergoeding of een combinatie van beide omvatten. Diverse factoren spelen mee bij het bepalen van deze vergoedingen. De omvang van de retailer of onderneming beïnvloedt het interchange-tarief. Kleinere bedrijven, met lagere verkoopvolumes dan grote nationale retailers zoals Walmart en Target, kunnen geconfronteerd worden met hogere tarieven. Grote ondernemingen hebben vaak de onderhandelingspositie om lagere tarieven met kaartmaatschappijen te bedingen. Het type transactie dat wordt uitgevoerd beïnvloedt eveneens het interchange-tarief. De wijze waarop de transactie wordt voltooid is van belang; bijvoorbeeld:

Bij Visa-debetkaarttransacties kunnen de tarieven verschillen afhankelijk van of de kaart is doorgestreken of dat de handelaar de informatie handmatig invoert. Aankopen aan de kassa (POS) met de magneetstrip of RFID-chip van een kaart hebben doorgaans lagere tarieven dan kaart-niet-present-transacties, waarbij kaartgegevens handmatig worden ingevoerd.

Tariefstructuren voor prepaid-debetkaarten verschillen van die voor zakelijke creditcards. Debetkaarttransacties gaan meestal gepaard met lagere tarieven vanwege het verminderde risico, daar de middelen direct beschikbaar zijn op de rekening van de kaarthouder. Kaartmaatschappijen rekenen hogere vergoedingen voor creditcardtransacties, gezien het risico van mogelijke wanbetaling wanneer kaarthouders hun creditcardrekeningen niet voldoen.

Regulering van interchangekosten

Financiële dienstverleners, een van de meest gereguleerde entiteiten wereldwijd, opereren binnen een streng regelgevend kader. Dit toezicht strekt zich uit tot interchangekosten en -tarieven, die onderhevig zijn aan financiële regelgeving zoals de Durbin Amendment, een onderdeel van de Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act.

Vernoemd naar de Amerikaanse senator Richard J. Durbin, heeft dit amendement tot doel transactiekosten die handelaren door debetkaartuitgevers worden opgelegd, te beperken. De bepalingen stelden belangrijke beperkingen voor op interchangekosten, die doorgaans varieerden rond $0,44 per transactie, gelijk aan 1% tot 3% van de transactiewaarde. Onder de Durbin Amendment werden deze kosten beperkt tot $0,12 per transactie voor banken met een activa boven $10 miljard.

Het onderliggende uitgangspunt was dat interchangekosten geen billijkheid en proportionaliteit kende in verhouding tot de kosten van kaartuitgevers. Als gevolg daarvan werden bij de invoering van de wet in 2010 de interchangekosten begrensd tot $0,21 per transactie, plus 5% van het transactiebedrag. Als reactie daarop introduceerden sommige banken nieuwe vergoedingen en schaften zij bepaalde gratis diensten af als strategie om het verlies aan inkomsten door de verlaging van interchangekosten te compenseren.

Structuur van creditcard-interchange-tarieven

Visa en Mastercard, de twee grootste wereldwijde creditcardmaatschappijen, heffen voornamelijk interchangekosten. Evenzo past Discover kosten toe die vergelijkbaar zijn met die van Visa en Mastercard. Deze bedrijven hanteren een gelaagde tariefstructuur, waarbij debetkaarten met hun logo over het algemeen lagere tarieven kennen. Daarentegen brengen premium Visa-, Mastercard- en Discover-creditcards, inclusief punten-, cashback- en elitekaarten (zoals gold- en platinumkaarten), hogere vergoedingen met zich mee.

American Express, bekend om zijn credit- en chargecards, gebruikt in plaats van de term interchange-tarieven vaak de term "discount rates". Deze tarieven werken echter hetzelfde, en combineren een percentage van de transactiewaarde met een vaste vergoeding.

De onderstaande tabel geeft een overzicht van belangrijke tarieven gecategoriseerd naar kaarttypes en transactiemethoden. Het is belangrijk op te merken dat de gespecificeerde tarieven van toepassing zijn op gereguleerde banken, conform de Durbin Amendment, en betrekking hebben op kaartuitgevende instellingen met activa boven $10 miljard. Tarieven kunnen afwijken voor kaarten die zijn uitgegeven door kleinere financiële instellingen.

De complexiteit van interchangekosten bij betaalverwerking onthuld

Interchangekosten, de levensader van financiële transacties, vormen een cruciaal onderdeel van de inkomsten voor banken en financiële dienstverleners. Hoewel de meeste handelaren deze kosten niet kunnen onderhandelen, spelen ze een belangrijke rol in het vormgeven van het financiële landschap. Interchangekosten worden doorgaans vastgesteld door kaartuitgevende bedrijven en periodiek aangepast. Kleinere bedrijven hebben vaak beperkte onderhandelingsmogelijkheden, terwijl grotere ondernemingen met hoge dagelijkse transactievolumes soms tarieven kunnen heronderhandelen met betaalverwerkers.

Aan wie vloeien deze interchangekosten toe? Een percentage of vaste vergoeding wordt van elke transactie afgetrokken, waarbij een deel naar het payment processing-bedrijf van de handelaar gaat. Het grootste deel gaat echter naar de kaartuitgevende bedrijven, zoals Visa en Mastercard.

Debetkaarten, een onmisbaar onderdeel van moderne financiën, zijn niet vrijgesteld van interchangekosten. Hoewel hun tarieven doorgaans lager liggen dan die van creditcards, vermindert de directe afschrijving van middelen het risico voor kaartuitgevers.

Interessant genoeg vormen interchange reimbursement fees, ook wel transfer fees genoemd, een integraal onderdeel van dit financiële ecosysteem. Deze vergoedingen worden afgesproken tussen kaartuitgevende bedrijven en betaalverwerkers en dienen als inkomstenbron voor verschillende partijen binnen het systeem, en verlichten daarmee financiële verplichtingen voor bedrijven en handelaren in dit opzicht.

Conclusie

Het onderwerp interchange-tarieven en -kosten is veelzijdig en speelt een cruciale rol in het financiële landschap. Deze kosten, toegepast op credit- en debetkaarttransacties, worden vastgesteld door kaartuitgevende bedrijven en periodiek aangepast. Hoewel kleinere handelaren doorgaans weinig onderhandelingsruimte hebben, kunnen grotere ondernemingen met substantiële transactievolumes enige onderhandelingsmacht hebben richting betaalverwerkers. Interchange-tarieven variëren op basis van factoren zoals het type kaart, de transactiemethode en de omvang van de handelaar. Debetkaarten, hoewel onderhevig aan lagere kosten dan creditcards, zijn niet vrijgesteld van interchangekosten omdat de onmiddellijke afschrijving het bijbehorende risico voor kaartuitgevers vermindert. Nu financiële regelgeving zoals de Durbin Amendment het landschap blijft vormen, blijft het begrijpen van de nuances van interchangekosten van cruciaal belang voor alle belanghebbenden in het betalingsverwerkings-ecosysteem.