Basics
Het banksysteem dat fractioneel reservebankieren wordt genoemd, stelt commerciële banken in staat een deel van de deposito's van hun klanten uit te lenen en slechts een klein gedeelte van de deposito's in contanten beschikbaar te houden voor opnames. Dit creëert geld uit een percentage van de bankdeposito's van klanten.
De banken moeten een minimumpercentage of fractie van de gestorte middelen aanhouden als reserves, wat betekent dat ze de rest van het geld kunnen uitlenen. Dit creëert een economisch verdubbelingseffect, omdat zowel de bank als de lener de uitgeleende gelden als activa beschouwen. De valuta wordt vervolgens hergebruikt, opnieuw geïnvesteerd en opnieuw uitgeleend, wat resulteert in het multipliereffect dat “nieuw geld creëert”.
Centraalbanken spelen vaak een sleutelrol in het systeem van fractioneel reservebankieren, zowel als toezichthouders als aanbieders van nieuw geld. Ze kunnen ook minimumreservevereisten vaststellen. De leningen en schulden die inherent zijn aan dit systeem vereisen dat centraalbanken ervoor zorgen dat commerciële banken voldoende valuta in kas hebben om aan opnameverzoeken te voldoen.
Over het algemeen is fractioneel reservebankieren een veelgebruikt systeem in veel vrijhandelslanden, en het gebruik ervan stelt financiële instellingen in staat winst te maken door een deel van de gestorte middelen uit te lenen.
The History of Fractional Reserve Banking Systems
Het concept van systemen voor fractioneel reservebankieren gaat terug tot rond 1668, toen de Zweedse Riksbank werd opgericht als 's werelds eerste centrale bank. Hoewel primitieve vormen van fractioneel reservebankieren al eerder bestonden, bood de oprichting van een centrale bank een officieel kader voor de praktijk.
Het idee om gelddeposito's te gebruiken om de economie via leningen te stimuleren won snel aan populariteit. Men vond het praktischer middelen te investeren in het aanmoedigen van bestedingen in plaats van ze in een kluis op te potten. Nadat Zweden deze praktijk had aangenomen, verspreidde de structuur van fractioneel reservebankieren zich snel.
In de Verenigde Staten werden twee centrale banken opgericht in 1791 en 1816, maar deze bleken van korte duur. In 1913 vestigde de Federal Reserve Act de Amerikaanse Federal Reserve Bank, die nu de centrale bank van het land is. De instelling is verantwoordelijk voor het stabiliseren en toezicht houden op de economie met betrekking tot werkgelegenheid, prijzen en rentetarieven. Dit zijn de benoemde doelstellingen van de Federal Reserve Bank.
How Does Fractional Reserve Banking Work?
Dit systeem werkt door banken toe te staan een deel van het gestorte geld te gebruiken voor het verstrekken van leningen terwijl ze een fractionele reserve aanhouden. Wanneer een klant geld op zijn rekening stort, is dat geld eigendom van de bank en ontvangt de klant een betaal- of spaarrekening die toegankelijk is. Echter, slechts een klein percentage van de storting wordt gereserveerd, meestal tussen 3% en 10%, en de rest wordt gebruikt om leningen aan andere klanten te verstrekken. Deze leningen creëren op hun beurt nieuw geld via het multipliereffect.
Bijvoorbeeld, wanneer Klant A $50.000 stort bij Bank 1, leent de bank $45.000 aan Klant B, die vervolgens $45.000 stort bij Bank 2. Bank 2 leent $40.500 aan Klant C, en de cyclus gaat door. Met een fractionele reservevereiste van 10% groeit de oorspronkelijke storting van $50.000 uit tot $234.280 aan totale valuta beschikbaar, inclusief alle deposito's van klanten en de laatste uitgegeven lening. Hoewel dit een vereenvoudigd voorbeeld is, illustreert het het concept hoe fractioneel reservebankieren geld genereert.
De werking van fractioneel reservebankieren is gebaseerd op het principe van schuld. Banken zijn hun klanten geld verschuldigd in de vorm van depositorekeningen, wat als hun verplichting wordt beschouwd. De meest winstgevende activa voor banken zijn rentegevende leningen, die als hun activa worden beschouwd. Kortom, banken verdienen geld door meer leningactiva te creëren dan depositoverplichtingen.
How Do Bank Runs Happen?
Bankruns ontstaan wanneer alle depositohouders van een bank proberen al hun geld tegelijk op te nemen, wat een bank kan doen falen omdat zij slechts een fractie van de deposito's in kas heeft. Dit kan een risico vormen voor het systeem van fractioneel reservebankieren omdat het afhankelijk is van het feit dat depositohouders niet allemaal tegelijkertijd hun gelden opnemen. Dit gedrag is echter niet typisch voor klanten; ze proberen al hun geld alleen op te nemen als ze denken dat de bank in financiële problemen verkeert.
De Grote Depressie is een voorbeeld van massale opnames die verwoesting veroorzaakten in het Amerikaanse financiële systeem. Tegenwoordig, om de kans op bankruns te verkleinen, houden financiële instellingen meer dan de verplichte minimumreserves aan en proberen ze te voldoen aan de vraag van klanten naar toegang tot hun deposito's.
Advantages and Disadvantages of Fractional Reserve Banking
Fractioneel reservebankieren biedt verschillende voordelen voor banken, die op hun beurt hun klanten ten goede komen door rente te verdienen op depositorekeningen. Daarnaast ondersteunt de overheid dit systeem en stelt dat het bestedingen, economische stabiliteit en groei bevordert.
Ondanks deze voordelen beweren sommige economen dat fractioneel reservebankieren onhoudbaar en risicovol is. Dit is vooral zorgwekkend gezien het feit dat het huidige monetaire systeem van de meeste landen is gebaseerd op krediet en schuld, in plaats van daadwerkelijk geld. Dit systeem is afhankelijk van het publieke vertrouwen in banken en fiatvaluta, die regeringen hebben vastgesteld als wettig betaalmiddel.
Fractional Reserve Banking and Crypto
De context van cryptocurrency is totaal verschillend van traditioneel bankieren, dus er bestaat geen concept van fractionele reserve in de wereld van cryptocurrencies. Bitcoin en andere cryptovaluta vertrouwen op een gedecentraliseerd netwerk van nodes om hun grootboek bij te houden, met alle data beveiligd door cryptografische bewijzen en vastgelegd op een openbare blockchain. In tegenstelling tot traditionele fiatvaluta is er geen centrale bank nodig, omdat er geen autoriteit is die het systeem reguleert.
Bovendien is de totale voorraad Bitcoin eindig, met een maximum van 21 miljoen eenheden, wat betekent dat er geen extra munten zullen worden gegenereerd. Hierdoor opereert de wereld van Bitcoin en cryptovaluta in een volledig andere context waarin fractioneel reservebankieren niet bestaat.
Conclusion
Fractioneel reservebankieren is al eeuwenlang een veelgebruikt systeem in veel landen en stelt financiële instellingen in staat winst te maken door een deel van de gestorte middelen uit te lenen. Hoewel het systeem voordelen kent, zijn er ook potentiële risico's en zorgen over duurzaamheid. Zo maakt het bankruns mogelijk wanneer alle depositohouders van een bank tegelijkertijd hun gelden proberen op te nemen, wat een risico vormt voor het systeem. In de context van cryptocurrencies bestaat fractioneel reservebankieren echter niet, omdat de gedecentraliseerde aard van het netwerk en de beperkte voorraad munten het concept irrelevant maken. Al met al is het begrijpen van fractioneel reservebankieren essentieel om de werking van het mondiale financiële systeem te doorgronden.