Wat is Hoofdstuk 15-faillissement?

Hoofdstuk 15-faillissement bevordert samenwerking tussen Amerikaanse rechtbanken, aangestelde vertegenwoordigers en buitenlandse rechtbanken in zaken die buiten het land zijn ingediend. De Verenigde Staten is een van 48 landen die maatregelen hebben ingevoerd op basis van aanbevelingen van een commissie van de Verenigde Naties met betrekking tot internationale faillissementszaken. Hoofdstuk 15 heeft tot doel het risico voor schuldeisers en belanghebbenden van buitenlandse bedrijven te beperken.

Basisprincipes

In 2005 werd een belangrijke toevoeging aan de Amerikaanse Faillissementswet aangebracht in de vorm van Hoofdstuk 15. Dit cruciale deel had als doel de samenwerking tussen Amerikaanse rechtbanken en hun internationale tegenhangers te vergemakkelijken wanneer buitenlandse faillissementsprocedures Amerikaanse financiële belangen beïnvloedden. De invoering van Hoofdstuk 15 werd aangestuurd door een richtlijn van de Verenigde Naties die pleitte voor verbeterde samenwerking tussen landen bij het omgaan met "cross-border insolvency."

Hoofdstuk 15 faillissement: het verbeteren van internationale samenwerking

Het doel van Hoofdstuk 15-faillissement is samenwerking te bevorderen tussen Amerikaanse rechtbanken, aangewezen vertegenwoordigers en buitenlandse rechtbanken, zodat er een eerlijk en voorspelbaar juridisch proces ontstaat voor schuldenaren en schuldeisers in internationale faillissementszaken. Dit hoofdstuk concentreert zich voornamelijk op jurisdictie en streeft ernaar de waarde van de activa van de schuldenaar te beschermen terwijl mogelijke financiële oplossingen voor insolvente bedrijven worden onderzocht.

Hoofdstuk 15 stelt vertegenwoordigers van bedrijfsmatige faillissementszaken die buiten de Verenigde Staten zijn ingediend, vaak aangeduid als "cross-border insolvencies," in staat toegang te krijgen tot het Amerikaanse rechtssysteem. Dit mechanisme behandelt efficiënt insolventiezaken waarbij schuldenaars, schuldeisers en activa meerdere landen bestrijken. 

Opmerkelijk is dat 83 landen hun eigen varianten van Hoofdstuk 15 hebben aangenomen, geïnspireerd door de "Model Law on International Commercial Arbitration" van de United Nations Commission on International Trade Law.

Het doel van Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 15, samen met de onderliggende Modelwet, dient als een effectief kader voor het aanpakken van complexe insolventiezaken waarbij schuldenaars, activa, eisers en diverse belanghebbenden meerdere landen omvatten.

Om het overkoepelende doel te bereiken, schetst Hoofdstuk 15 vijf specifieke doelstellingen:

1. Het bevorderen van samenwerking tussen Amerikaanse rechtbanken, belanghebbenden en buitenlandse rechtbanken en autoriteiten in zaken van grensoverschrijdende insolventie.
2. Het vestigen van een basis van rechtszekerheid voor handel en investeringen.
3. Het waarborgen van een eerlijke en efficiënte afwikkeling van grensoverschrijdende insolventies, ter bescherming van de belangen van alle schuldeisers, betrokken entiteiten en de schuldenaar.
4. Het beschermen en maximaliseren van de waarde van de activa van de schuldenaar.
5. Het faciliteren van de redding van financieel getroffen bedrijven, het beschermen van investeringen en het behouden van werkgelegenheid.

Hoofdstuk 15 fungeert als de belangrijkste toegangspoort voor buitenlandse vertegenwoordigers tot zowel federale als staatsrechtbanken in de Verenigde Staten. Zodra erkenning is verleend, kunnen deze vertegenwoordigers verdere voorzieningen aanvragen bij de faillissementsrechtbank of andere staats- en federale rechtbanken, waardoor zij een volledige faillissementszaak kunnen starten in plaats van een bijkomende procedure.

Bovendien geeft Hoofdstuk 15 buitenlandse schuldeisers het recht deel te nemen aan Amerikaanse faillissementszaken, terwijl discriminatie tegen hen wordt verboden (met uitzondering van bepaalde buitenlandse overheids- en belastingvorderingen die door verdragsbepalingen kunnen worden geregeld).

Ontwikkeling van Hoofdstuk 15: een wereldwijd faillissementskader

Oorspronkelijk geïntroduceerd in 1978 als Sectie 304 van de Amerikaanse Faillissementswet, onderging Hoofdstuk 15 substantiële veranderingen voordat het uitgroeide tot een essentieel onderdeel van de Bankruptcy Abuse Prevention and Consumer Protection Act van 2005. Het werd beïnvloed door de "Model Law on Cross-Border Insolvency" van de United Nations Commission on International Trade Law.

In erkenning van de toenemende prevalentie van multi-jurisdictionele faillissementen werd Sectie 304 vervangen door Hoofdstuk 15, formeel bekend als "Chapter 15, Title 11 of the United States Code." Dit herziene hoofdstuk, getiteld "Ancillary and Other Cross Border Cases," had tot doel risico's voor schuldeisers en belanghebbenden van internationale bedrijven te beperken.

Opmerkelijk is dat 48 landen, waaronder prominente naties zoals Japan, Canada, China, Australië, het Verenigd Koninkrijk, Rusland, Duitsland, Saoedi-Arabië en Mexico, deze wet hebben omarmd om de bescherming van schuldeisers bij grensoverschrijdende insolventies te verbeteren.

Het is vermeldenswaard dat Hoofdstuk 15 tussen 1978 en 1986 een andere rol binnen de Faillissementswet vervulde. In die periode had het betrekking op het United States Trustee Program, beheerd door het U.S. Department of Justice, dat het beheer van faillissementszaken en de betrokkenheid van private trustees regelde.

Oorspronkelijk ontworpen als een proef in geselecteerde gerechtelijke districten, verleende Hoofdstuk 15 trustees bevoegdheden die doorgaans waren voorbehouden aan faillissementsrechters. Later werden deze wijzigingen geïntegreerd in het bredere kader van de Faillissementswet.

Conclusie

Hoofdstuk 15-faillissement bevordert internationale samenwerking tussen Amerikaanse rechtbanken en buitenlandse tegenhangers. Met 48 landen die vergelijkbare maatregelen hebben ingevoerd, vermindert het de risico's voor schuldeisers bij grensoverschrijdende insolventies. Dit hoofdstuk richt zich op jurisdictie en het beschermen van de waarde van activa, en vergemakkelijkt een efficiënte afwikkeling voor insolvente bedrijven. De doelstellingen omvatten samenwerking, rechtszekerheid, eerlijke administratie, activabescherming en het redden van financieel getroffen ondernemingen. Voortgekomen uit Sectie 304 blijft Hoofdstuk 15 cruciaal voor het aanpakken van internationale insolventies en het verbeteren van de bescherming van schuldeisers.