Wat zijn optiecontracten?

Basisprincipes

In de wereld van trading bestaat er een overeenkomst die optiecontract heet en een trader het recht geeft om een specifiek onderliggend actief te kopen of verkopen tegen een afgesproken prijs, op een vaste datum of ervoor. Dit type contract verschilt van futures, omdat kopers van optiecontracten niet verplicht zijn hun posities af te wikkelen.

Optiecontracten zijn derivaten die gebaseerd kunnen zijn op verschillende onderliggende activa, zoals aandelen, cryptocurrencies en financiële indexen. Ze worden vaak gebruikt om bestaande posities af te dekken en voor speculatieve trading.

Hoe werken optiecontracten? 

Er zijn twee hoofdtypen opties: calls en puts. Callopties geven de eigenaar het recht om het onderliggende actief te kopen, terwijl putopties het recht geven om te verkopen. Traders kopen doorgaans calls als ze verwachten dat de waarde zal stijgen en puts als ze verwachten dat deze zal dalen. Daarnaast gebruiken traders combinaties van calls en puts om te speculeren op volatiliteit of stabiliteit van de markt.

Een optiecontract bestaat uit vier essentiële componenten: grootte, vervaldatum, uitoefenprijs en premie. De ordergrootte verwijst naar het aantal contracten dat verhandeld wordt. De vervaldatum is het moment waarna de optie niet meer kan worden uitgeoefend. De uitoefenprijs (strike) geeft de prijs aan waarvoor het actief wordt gekocht of verkocht als de optie wordt uitgeoefend. De premie is de prijs van het optiecontract, die verandert naarmate de vervaldatum nadert. Kopers kopen contracten van verkopers op basis van de waarde van de premie.

Als de uitoefenprijs onder de marktprijs ligt, kan de trader ervoor kiezen het onderliggende actief met korting te kopen en, na aftrek van de premie, de optie met winst uit te oefenen. Als de uitoefenprijs hoger is dan de marktprijs, heeft de houder geen reden de optie uit te oefenen, waardoor het contract waardeloos wordt. Als het contract niet wordt uitgeoefend, verliest de koper alleen de bij aanvang betaalde premie.

Het is belangrijk te beseffen dat kopers de keuze hebben om hun calls en puts wel of niet uit te oefenen, terwijl verkopers afhankelijk zijn van de beslissingen van kopers. Als een koper van een call zijn contract uitoefent, moet de verkoper het onderliggende actief verkopen. Als een houder van een put zijn contract uitoefent, is de verkoper verplicht het activa van de koper te kopen. Daarom lopen verkopers grotere risico's dan kopers en kunnen zij veel meer verliezen, afhankelijk van de marktprijs van het actief.

Amerikaanse optiecontracten staan traders toe hun opties op elk moment vóór de vervaldatum uit te oefenen. Europese optiecontracten kunnen daarentegen alleen op de vervaldatum worden uitgeoefend. Deze aanduidingen hebben geen betrekking op geografische locatie.

Optiepremie 

De prijs van een optiepremie wordt bepaald door verschillende factoren, zoals de prijs van het onderliggende actief, de uitoefenprijs, de resterende looptijd tot expiratie en de markvolatiliteit. Deze elementen beïnvloeden de premie van calls en puts op verschillende manieren.

Wanneer de prijs van het actief stijgt, neemt de premie voor een calloptie toe en daalt de premie voor een putoptie. Als de uitoefenprijs hoger is, daalt de premie voor een call en stijgt de premie voor een put. Naarmate de vervaldatum nadert, daalt de premie voor zowel calls als puts. Een toename van volatiliteit leidt tot een hogere premie voor zowel calls als puts.

Aangezien de prijs van het actief en de uitoefenprijs de premies van calls en puts tegengesteld beïnvloeden, resulteert minder resterende tijd meestal in lagere premies voor beide type opties omdat de kans op succes kleiner wordt. Omgekeerd zorgen hogere volatiliteitsniveaus voor hogere premies. De premie van een optiecontract wordt dus door deze en andere krachten beïnvloed.

Options Greeks 

Er zijn statistische instrumenten ontwikkeld, de zogenaamde Options Greeks, om de verschillende factoren te meten die de prijs van een optiecontract beïnvloeden. Deze waarden worden gebruikt om het risico van een specifiek contract te beoordelen op basis van variabelen van het onderliggende actief. Hieronder volgt een korte samenvatting van de belangrijkste Greeks en wat ze meten:

• Delta: Meet de verandering in de prijs van een optie ten opzichte van een verandering in de prijs van het onderliggende actief. Een Delta van 0,6 betekent dat de premie naar verwachting $0,60 beweegt bij elke $1 beweging in de prijs van het actief.
• Gamma: Meet de snelheid van verandering van Delta in de tijd. Een verandering van 0,6 naar 0,45 in Delta geeft een Gamma van 0,15 voor die optie.
• Theta: Meet de prijsverandering gerelateerd aan een daling van één dag in de looptijd van het contract. Het geeft aan hoeveel de premie verwacht te veranderen naarmate de optie de vervaldatum nadert.
• Vega: Meet de verandering in de contractprijs bij een 1% verandering in de impliciete volatiliteit van het onderliggende actief. Een stijging van Vega leidt doorgaans tot hogere prijzen voor zowel calls als puts.
• Rho: Meet de verwachte prijsverandering als reactie op schommelingen in rentetarieven. Calls stijgen meestal bij hogere rentes, terwijl puts dalen. Daarom is de waarde van Rho positief voor callopties en negatief voor putopties.

Veelvoorkomende gebruiksscenario's 

Optiecontracten worden in verschillende situaties gebruikt, waaronder hedging en speculatieve trading. Bij hedging kopen traders putopties op aandelen die ze al bezitten om verliezen te beperken als de prijs daalt. Bijvoorbeeld: Alice koopt 100 aandelen voor $50 en koopt daarnaast putopties met een uitoefenprijs van $48 voor een premie van $2 per aandeel. Als de markt bearish wordt, kan Alice haar contract uitoefenen en elk aandeel voor $48 verkopen in plaats van $35, waardoor haar verlies wordt beperkt. Bij speculatieve trading kunnen traders callopties kopen als ze denken dat de prijs van een actief zal stijgen. Wanneer de prijs boven de uitoefenprijs uitkomt, kan de trader de optie uitoefenen en het actief met korting kopen. Een contract is "in-the-money" wanneer de prijs van het actief boven de uitoefenprijs ligt, "at-the-money" op het break-evenpunt en "out-of-the-money" wanneer het verlies oplevert.

Basisstrategieën 

Er zijn verschillende strategieën die men kan toepassen bij opties op basis van vier basisposities. Kopers kunnen callopties (het recht om te kopen) of putopties (het recht om te verkopen) kopen, terwijl schrijvers call- of putopties kunnen verkopen. Schrijvers zijn verplicht de activa te kopen of verkopen als de contracthouder besluit het contract uit te oefenen.

Strategieën zijn gebaseerd op de verschillende mogelijke combinaties van call- en putcontracten. Protective puts, covered calls, straddle en strangle zijn enkele basisvoorbeelden.

Een protective put houdt in dat men een putoptie koopt op een reeds bezit actief. Deze hedgingstrategie beschermt beleggers tegen een mogelijke daling, terwijl ze toch blootstelling behouden voor het geval de prijs stijgt. Het staat ook bekend als portefeuilleverzekering.

Een covered call houdt in dat men een calloptie verkoopt op een reeds bezit actief. Deze strategie stelt beleggers in staat extra inkomsten (optiepremie) uit hun posities te genereren. Als het contract niet wordt uitgeoefend, verdienen ze de premie en houden ze hun activa. Als het contract echter wordt uitgeoefend door stijgende marktprijzen, zijn ze verplicht hun posities te verkopen.

Een straddle houdt in dat men een call en een put koopt op hetzelfde actief met identieke uitoefenprijzen en vervaldatums. Deze strategie stelt traders in staat winst te maken als het actief ver genoeg beweegt in welke richting dan ook. De trader wedt in essentie op marktvolatiliteit.

Een strangle houdt in dat men zowel een call als een put koopt die "out-of-the-money" zijn (d.w.z. strikeprijs boven de marktprijs voor calls en onder voor puts). Een strangle lijkt op een straddle maar heeft lagere kosten om een positie in te nemen. Wel vereist een strangle een hoger volatilititeitsniveau om winstgevend te zijn.

Voor- en nadelen van optiehandel 

Optiehandel biedt verschillende voordelen, zoals flexibiliteit voor speculatieve trading, diverse combinaties van strategieën met unieke risico-/rendementsprofielen en potentiële winst in stijgende, dalende en zijwaartse markten. Daarnaast kunnen opties worden gebruikt om de kosten bij het innemen van posities te verlagen en kunnen meerdere posities tegelijkertijd worden uitgevoerd, wat ze geschikt maakt voor hedging tegen marktrisico's.

Er zijn echter ook nadelen. De werking en premie-berekening zijn niet altijd eenvoudig te doorgronden, en optiehandel brengt hoge risico's met zich mee, vooral voor schrijvers (verkopers) van contracten. De strategieën kunnen complexer zijn dan conventionele alternatieven en optiesmarkten lijden vaak onder lage liquiditeit, wat ze minder aantrekkelijk maakt voor de meeste traders. Bovendien is de premie van optiecontracten erg volatiel en heeft de neiging af te nemen naarmate de vervaldatum nadert.

Opties vs. futures 

Wat derivaten betreft, delen opties en futures enkele overeenkomsten, maar er is een groot verschil in de afwikkelingswijze. Futurescontracten worden altijd uitgevoerd op de vervaldatum, wat betekent dat het onderliggende actief moet worden uitgewisseld. Opties worden alleen uitgeoefend naar keuze van de contracthouder. Als een koper de optie uitoefent, is de verkoper verplicht het onderliggende actief te verhandelen; anders blijft de optie inactief.

Conclusie

Beleggers kunnen opties gebruiken om in de toekomst een actief te kopen of verkopen, onafhankelijk van de marktprijs, waardoor het flexibele en veelzijdige contracten zijn die voor meerdere doeleinden dienen. Ze worden niet alleen gebruikt voor speculatie maar ook voor hedgingstrategieën.

Optiehandel is echter niet zonder risico's, net als andere derivaten. Om succesvol met dit type contract te werken, moeten traders de werking en de potentiële risico's van elke strategie begrijpen, inclusief de verschillende combinaties van calls en puts. Risicomanagementstrategieën, samen met technische en fundamentele analyse, moeten worden ingezet om potentiële verliezen te beperken.