Een futurescontract verwijst naar een overeenkomst waarbij een persoon ermee instemt een grondstof, valuta of een ander instrument te kopen of verkopen tegen een afgesproken prijs op een specifieke datum in de toekomst. In tegenstelling tot traditionele spotmarkten worden transacties op de futuresmarkt niet direct afgewikkeld. In plaats daarvan wisselen twee partijen een contract uit dat de afwikkeling voor een toekomstige datum specificeert.
Op een futuresmarkt kopen of verkopen individuen de grondstof of digitale asset niet direct, maar handelen ze in een contract dat deze vertegenwoordigt. De daadwerkelijke uitwisseling van activa of contanten vindt pas plaats in de toekomst wanneer het contract wordt uitgevoerd. Bijvoorbeeld, een futurescontract voor een fysiek product zoals tarwe of goud wordt in sommige traditionele markten verhandeld en kan leiden tot fysieke levering. Veel markten zijn echter overgestapt op cashafrekening, waarbij alleen de equivalente contante waarde wordt verrekend zonder fysieke levering.
Bovendien kan de futuresprijs voor grondstoffen zoals goud of tarwe variëren afhankelijk van de afwikkelingsdatum van het contract. Het prijsverschil is grotendeels te wijten aan carrykosten, die toenemen naarmate het tijdsverloop tussen het contract en de afwikkelingsdatum groter wordt. Hogere carrykosten vergroten ook de potentiële prijsonzekerheid in de toekomst, wat leidt tot een grotere kloof tussen spot- en futuresprijzen naarmate de afwikkelingsdatum nadert.
Futurescontracten worden om verschillende redenen verhandeld, waarbij hedging en risicobeheer de belangrijkste drijfveren zijn achter hun bestaan.
Een reden waarom gebruikers in futurescontracten handelen, is om zich in te dekken tegen potentiële marktrisico's. Door een futurescontract te kopen, kunnen handelaren zich beschermen tegen prijsschommelingen en een vooraf bepaalde prijs vastzetten voor het gewenste onderliggende actief.
Een andere reden is short blootstelling. Zelfs als handelaren een bepaald actief niet bezitten, kunnen ze nog steeds inzetten op een waardedaling door een futurescontract aan te gaan. Dit stelt beleggers in staat te profiteren van dalende markten.
Daarnaast bieden futurescontracten handelaren de mogelijkheid om met hefboom te handelen. Dit betekent dat handelaren posities kunnen innemen die groter zijn dan hun accountsaldo, waardoor ze kunnen profiteren van grotere marktbewegingen. Hefboomwerking vergroot echter ook het risico dat gepaard gaat met het handelen in futures.
Een perpetual futures-contract is een uniek type futurescontract dat geen vervaldatum heeft. Dit betekent dat handelaren een positie zo lang kunnen aanhouden als ze willen. Perpetual-contracten zijn gebaseerd op een onderliggende Index Price die de gemiddelde prijs van een actief weerspiegelt op basis van grote spotmarkten en hun handelsvolume.
Perpetual-contracten worden vaak verhandeld tegen een prijs die gelijk of zeer vergelijkbaar is met de spotmarkt, in tegenstelling tot traditionele futurescontracten. In extreme marktomstandigheden kan de markprijs echter afwijken van de spotprijs. Het belangrijkste verschil tussen traditionele futures en perpetual-contracten is de afwikkelingsdatum van eerstgenoemden.
De initiële marge is het minimale bedrag dat vereist is om een gehevelde positie te openen. Als u bijvoorbeeld 1.000 BNB wilt kopen met 10x hefboom, heeft u een initiële marge van 100 BNB nodig, wat gelijkstaat aan 10% van de totale order.
De initiële marge dient als onderpand en ondersteunt uw gehevelde positie. Het is essentieel om een voldoende initiële marge aan te houden, omdat een daling van de waarde van het onderliggende actief kan leiden tot een margin call of tot het sluiten van uw positie.
De onderhoudsmarge is het minimale onderpand dat nodig is om uw handelsposities open te houden. Als uw margesaldo onder dit niveau daalt, ontvangt u een margin call om extra middelen toe te voegen of loopt u het risico geliquideerd te worden. Gewoonlijk kiezen cryptocurrencybeurzen voor het laatste.
Ter verduidelijking: de initiële marge is het bedrag dat u inlegt bij het openen van een positie, terwijl de onderhoudsmarge verwijst naar het minimale saldo dat nodig is om uw posities open te houden. Deze waarde fluctueert op basis van marktprijzen en uw accountsaldo.
Liquidatie is een mogelijke consequentie wanneer uw onderpand onder de door de beurs vereiste onderhoudsmarge daalt. Verschillende beurzen kunnen verschillende liquidatiemethoden hanteren, maar doorgaans wordt de liquidatieprijs bepaald door het risico en de hefboom van de gebruiker, bepaald door hun onderpand en netto-exposure. De vereiste marge neemt toe bij grotere totale posities.
Om liquidatie te voorkomen kunt u uw posities sluiten voordat de liquidatieprijs wordt bereikt, of extra middelen toevoegen aan uw onderpand. Het verhogen van uw onderpand verplaatst de liquidatieprijs verder van de huidige marktprijs en vermindert daarmee de kans op liquidatie.
De funding rate is een periodiek betalingssysteem tussen kopers en verkopers, afhankelijk van het huidige tarief. Bij een positieve funding rate betalen longposities shortposities, terwijl het omgekeerde gebeurt wanneer de funding rate negatief is. Deze rate bestaat uit twee factoren: de rentevoet en de premie, waarbij de laatste varieert op basis van het verschil tussen futures- en spotprijzen. Bij een perpetual futures-contract moeten longposities betalen aan shortposities wanneer het futurescontract met een premie handelt. Dit kan de prijs naar beneden drukken doordat longs hun posities sluiten en nieuwe shorts worden geopend. De rentevoet kan per beurs verschillen.
Een inschatting van de werkelijke waarde van een perpetual futures-contract, vergeleken met de actuele handelsprijs, wordt de markprijs genoemd. Het berekenen van de markprijs voorkomt onterechte liquidaties die kunnen optreden bij hoge marktvolatiliteit. De markprijs vertegenwoordigt de faire waarde van een contract en onderscheidt zich van de Index Price, die is gerelateerd aan de prijs op spotmarkten. De markprijsberekening is gebaseerd op de Index Price en de funding rate en wordt ook gebruikt om de "unrealized PnL" te berekenen.
De term PnL staat voor profit and loss (winst en verlies), die gerealiseerd of niet-gerealiseerd kan zijn. Als u open posities heeft op een perpetual futures-markt, is uw PnL niet-gerealiseerd en varieert deze op basis van marktbewegingen. Wanneer u uw posities sluit, wordt uw niet-gerealiseerde PnL gerealiseerde PnL, die alleen afhankelijk is van de uitgevoerde prijs van de orders. Hoewel gerealiseerde PnL geen directe relatie heeft met de markprijs, is de markprijs cruciaal bij het bepalen van de niet-gerealiseerde PnL, die de belangrijkste aanjager is voor liquidaties. Daarom is de markprijs essentieel om te waarborgen dat de berekening van niet-gerealiseerde PnL eerlijk en nauwkeurig is.
Het verzekeringsfonds beschermt verliezende handelaren tegen een negatief saldo en zorgt ervoor dat winstgevende handelaren hun opbrengsten ontvangen. Stel u Alice voor, die een 10x BNB longpositie opent ter waarde van $20.000 met $2.000 onderpand. Als de marktprijs daalt en Alice' positie wordt geliquideerd, dekt het verzekeringsfonds haar verliezen totdat de positie is gesloten. Dit zorgt ervoor dat Bob, die de shortpositie had, zijn winst ontvangt. Liquidatiekosten gaan rechtstreeks naar het verzekeringsfonds, dat onder normale marktomstandigheden blijft groeien. Als de markt extreem volatiel is en het systeem niet in staat is alle posities te sluiten, dekt het verzekeringsfonds potentiële verliezen.
Auto-deleveraging is een mechanisme dat wordt gebruikt voor tegenpartijliquidatie in zeldzame situaties waarin het verzekeringsfonds niet goed functioneert. Onder deze omstandigheden kunnen winstgevende handelaren verplicht worden een deel van hun winst bij te dragen om de verliezen van verliezende posities te dekken. Vanwege de inherente volatiliteit in cryptomarkten is dit scenario niet altijd te vermijden.
In zo'n scenario worden eerst de posities met de hoogste hefboom en winst als doelwit genomen, en is tegenpartijliquidatie het laatste redmiddel wanneer het verzekeringsfonds niet alle failliete posities kan dekken. De meeste handelssystemen nemen echter maatregelen om auto-deleveraging te voorkomen, hoewel de specifieke maatregelen per beurs kunnen verschillen.
Futurescontracten zijn een waardevol instrument voor handelaren die zich willen indekken tegen marktrisico's of willen profiteren van short blootstelling. In tegenstelling tot traditionele futurescontracten hebben perpetual futures-contracten geen vervaldatum en worden ze vaak tegen vergelijkbare prijzen als de spotmarkt verhandeld. Over het geheel genomen zijn futurescontracten complexe instrumenten, en handelaren moeten een goed begrip van hun werking en de markt in het algemeen hebben voordat ze gaan handelen.