American Depositary Receipts (ADRs): Toegang tot buitenlandse aandelen in de VS

ADR's zijn Amerikaanse bankcertificaten voor buitenlandse aandelen, verhandeld op Amerikaanse beurzen in dollars. Ze zijn eenvoudig voor Amerikaanse beleggers, maar kunnen leiden tot dubbele belasting en bieden beperkte opties.

Basis

Een American Depositary Receipt (ADR) is een certificaat uitgegeven door een Amerikaanse depositobank dat één of meerdere aandelen van een buitenlands bedrijf vertegenwoordigt. ADR's worden op Amerikaanse aandelenmarkten verhandeld alsof het binnenlandse aandelen zijn, waardoor Amerikaanse beleggers aandelen van buitenlandse bedrijven kunnen kopen die anders ontoegankelijk zouden zijn. Dit vereenvoudigt de toegang tot Amerikaans kapitaal voor zowel Amerikaanse beleggers als buitenlandse ondernemingen.

ADR's zijn in Amerikaanse dollars luidende effecten die buitenlandse aandelen vertegenwoordigen en worden aangehouden door Amerikaanse banken. Ze worden in dollars verhandeld en afgehandeld via Amerikaanse systemen. Amerikaanse banken kopen buitenlandse aandelen en geven ADR's uit voor de handel, wat kan plaatsvinden op de NYSE, Nasdaq of de over-the-counter (OTC) markt. Buitenlandse bedrijven verstrekken financiële gegevens voor beoordeling door Amerikaanse beleggers.

Korte geschiedenis van ADR's

American Depositary Receipts veranderden de manier waarop Amerikaanse beleggers toegang krijgen tot buitenlandse aandelen. Voordat ADR's in de jaren twintig ontstonden, betekende het kopen van aandelen van niet-Amerikaans genoteerde bedrijven dat men te maken kreeg met complexe internationale beurzen — een ontmoedigende uitdaging. Ook nu bestaan er nog obstakels, zoals valutawissel en regelgevingsverschillen. Amerikaanse beleggers moeten vaak buitenlandse regelgeving doorgronden en soms een buitenlandse rekening hebben, omdat niet alle binnenlandse brokers internationale transacties faciliteren.

ADR's ontstonden om dit proces te vereenvoudigen, en werden in 1927 geïntroduceerd door de voorganger van J.P. Morgan, Guaranty Trust. De eerste ADR maakte het voor Amerikaanse beleggers mogelijk om aandelen van de Britse warenhuisketen Selfridges te kopen. In 1931 introduceerde de bank vervolgens de eerste gesponsorde ADR voor het Britse muziekbedrijf EMI. Tegenwoordig zijn J.P. Morgan en BNY Mellon nog steeds belangrijke spelers in de ADR-markt en faciliteren zij wereldwijde investeringen.

ADR-categorieën

American depositary receipts zijn er in twee hoofdsoorten:

1. Gesponsorde ADR's:
   • Een bank geeft gesponsorde ADR's uit namens een buitenlands bedrijf op basis van een juridische overeenkomst.
   • Het buitenlandse bedrijf dekt doorgaans de uitgiftekosten en behoudt controle, terwijl de bank de transacties met beleggers afhandelt.
   • Gesponsorde ADR's variëren afhankelijk van de naleving van SEC-regels en Amerikaanse boekhoudvoorschriften door het buitenlandse bedrijf.
   • De meeste gesponsorde ADR's zijn bij de SEC geregistreerd en worden verhandeld op grote Amerikaanse effectenbeurzen.
2. Ongesponsorde ADR's:
   • Deze ADR's worden uitgegeven door een bank zonder directe betrokkenheid of toestemming van het buitenlandse bedrijf.
   • Meerdere Amerikaanse banken kunnen ongesponsorde ADR's uitgeven voor hetzelfde buitenlandse bedrijf, mogelijk met verschillende dividendvoorwaarden.
   • Ongesponsorde ADR's worden uitsluitend OTC verhandeld en geven geen stemrechten.

Er zijn meer dan 2.000 ADR's beschikbaar, die bedrijven uit meer dan 70 landen vertegenwoordigen.

ADR-niveaus

ADR's worden ingedeeld in drie niveaus op basis van de betrokkenheid van het buitenlandse bedrijf bij de Amerikaanse markt:

• Niveau I ADR's zijn de meest eenvoudige. Ze worden gebruikt wanneer buitenlandse bedrijven niet in aanmerking komen voor of ervoor kiezen hun ADR's niet op een beurs te noteren. Niveau I ADR's worden OTC verhandeld en hebben minimale SEC-vereisten. Ze bieden een goedkope manier voor buitenlandse bedrijven om de interesse van Amerikaanse beleggers te peilen.
• Niveau II ADR's, net als niveau I, worden niet gebruikt om kapitaal aan te trekken, maar om een handelsaanwezigheid op een beurs te vestigen. Ze hebben iets strengere SEC-vereisten dan niveau I, maar bieden meer zichtbaarheid en handelsvolume.
• Niveau III ADR's zijn het meest prestigieus. Uitgevers brengen een openbare emissie van ADR's uit op een Amerikaanse beurs. Ze kunnen daarmee een significante handelsaanwezigheid opbouwen en kapitaal aantrekken op de Amerikaanse financiële markten, met volledige naleving van SEC-rapportagevereisten.

Weergave, tracking en kosten

Een ADR kan de onderliggende aandelen vertegenwoordigen op een één-op-één basis, een fractie van een aandeel of meerdere aandelen van het buitenlandse bedrijf. De depositobank stelt de verhouding van Amerikaanse ADR's tot buitenlandse aandelen vast om beleggers aan te spreken. Als de waarde van de ADR te hoog is kan dat beleggers afschrikken; als deze te laag is kan het risicovoller lijken.

ADR's volgen nauwgezet de koers van het aandeel op de thuismarkt vanwege arbitragemogelijkheden, waarbij activa tegelijkertijd in verschillende markten worden gekocht en verkocht om te profiteren van prijsverschillen.

Beleggen in ADR's kan extra kosten met zich meebrengen die bij binnenlandse aandelen niet voorkomen. De depositobank kan een bewaarloon rekenen, doorgaans variërend van één tot drie cent per aandeel, zoals gedetailleerd in het ADR-prospectus. Deze kosten worden ofwel van dividenden afgetrokken of doorberekend via de broker van de belegger.

Dividenden en belastingen

Houders van ADR's ontvangen dividenden en vermogenswinsten in Amerikaanse dollars, waarbij de bank doorgaans kosten voor valutaconversie en buitenlandse belastingen aftrekt. Om dubbele belasting op vermogenswinsten te voorkomen, moeten Amerikaanse beleggers belastingkrediet aanvragen bij de IRS of een teruggaaf zoeken bij de belastingautoriteit van het buitenlandse land. Voor meer inzicht in ADR's en gerelateerde financiële onderwerpen kan het volgen van toponderwijs in beleggen de moeite waard zijn.

Voordelen en nadelen van ADR's

ADR's bieden duidelijke voordelen en nadelen. Net als aandelen worden ADR's op beurzen of OTC verhandeld en bieden ze eenvoudige toegankelijkheid en tracking via markgegevens. Ze zijn direct verkrijgbaar via Amerikaanse brokers, waardoor buitenlandse kanalen niet nodig zijn. Echter, ADR's brengen valutarisico met zich mee omdat hun waarde afhankelijk is van wisselkoersen.

ADR's helpen beleggingsportefeuilles wereldwijd te diversifiëren, maar kunnen dubbele belasting met zich meebrengen en hebben een beperkte selectie van genoteerde buitenlandse ondernemingen. Ongesponsorde ADR's voldoen mogelijk niet aan SEC-regels en missen betrokkenheid van het bedrijf. Hoewel ADR's directe valutawisselrisico's verminderen, kunnen beleggers te maken krijgen met kosten voor valutaomwisseling bij het koppelen van buitenlandse en binnenlandse effecten.

Conclusie

American Depositary Receipts maken het voor Amerikanen mogelijk te investeren in buitenlandse bedrijven die normaal niet op de Amerikaanse aandelenmarkt verhandeld worden. ADR's vereenvoudigen het beleggen in buitenlandse aandelen en maken het net zo gemakkelijk als het handelen in binnenlandse aandelen. Deze constructie biedt ook voordelen voor buitenlandse bedrijven door het vergemakkelijken van kapitaalwerving in de Amerikaanse markt. Het is belangrijk te beseffen dat ADR-prijzen worden beïnvloed door zowel de lokale aandeelkoers als schommelingen van de nationale valuta ten opzichte van de Amerikaanse dollar.