Balanceren van tijdlijnen voor olie- en gasproductie

Het vermogen van de olie- en gasindustrie om te reageren op prijsfluctuaties wordt belemmerd door complexe en tijdrovende productieprocessen. Dit artikel onderzoekt de verschillende fasen van olie- en gasproductie, van de selectie van putlocaties tot hydraulisch fracturen, en de uitdagingen bij het toevoegen van nieuwe velden. Het onderzoekt ook de beperkingen voor productiegroei, waaronder verstoringen in de toeleveringsketen, arbeidstekorten en de beschikbaarheid van kapitaal.

Basisprincipes

Complexiteit kenmerkt de reactie van de olie- en gasindustrie op veranderingen in energieprijzen. Hoewel hogere prijzen normaal gesproken zouden aanzetten tot meer productie, zijn olie- en gasproducenten terughoudend om direct in nieuwe boren te duiken vanwege het ingewikkelde proces en de initiële kosten. Deze terughoudendheid leidt tot een trage productierespons, veroorzaakt marktonevenwichtigheden en vereist aanzienlijke prijsschommelingen om het evenwicht te herstellen. Deze chronische volatiliteit ontmoedigt producenten om overhaaste, langetermijnbeslissingen over aanbod te nemen. Dit artikel gaat dieper in op de tijdlijnen en complexiteit van het ontwikkelen van extra olie- en gasproductie, met name in schalievelden en offshore-locaties.

Voorbereiding van putlocatie en boorproces

Het identificeren van geschikte putlocaties is een tijdrovend en complex proces, zelfs in gevestigde olie- en gasreservoirs. Petroleumingenieurs streven ernaar de productie uit een reservoir te maximaliseren, terwijl ze de negatieve invloed van elke nieuwe put op de productie van nabijgelegen putten minimaliseren en de inventaris van boorlocaties optimaliseren.

In regio's zoals de Barnett-schalie bij Dallas duurt het één tot drie weken om een boorplaats voor te bereiden. Deze voorbereiding omvat activiteiten zoals rooien, afrasteren, het uitgraven van de frackvijver en het mobiliseren van de benodigde uitrusting. Vervolgens worden boorvoorbereidingen uitgevoerd die eveneens één tot drie weken duren.

Boor-tijdlijnen: schalie versus offshore

Het boren van een moderne schalieput duurt doorgaans twee tot vier weken. In de afgelopen jaren hebben efficiëntiewinsten geleid tot langere laterale boringen in plaats van aanzienlijk kortere boortijden, wat een verschuiving naar horizontale putten weerspiegelt. Zo boorde Pioneer Natural Resources Company (PXD), een prominente producent in de Permian Basin, in 2018 putten van 10.000 voet diepte met een horizontale lateraal van 20.000 voet in 14 tot 25 dagen.

Offshore-booractiviteiten vormen daarentegen een andere reeks uitdagingen. Die kunnen zich over drie tot vier maanden uitstrekken en kosten tussen $120 miljoen en $160 miljoen per put, waarbij de meest complexe projecten mogelijk tot een jaar duren. Offshore-putten zijn aanzienlijk duurder dan onshore-tegenhangers, waarbij de kosten voor offshore-boren in West-Afrika tot wel 30 keer die van Amerikaanse schaliebewerking kunnen oplopen.

Proces van olie- en gasproductie

Na de boorfase wordt het boorplatform verwijderd en wordt de put klaargemaakt voor hydraulisch fracturen. Putten in schalieformaties vereisen hoogdrukspoeling met samengestelde vloeistoffen om scheuren in het gesteente te creëren en deze open te houden, waardoor olie en gas vrijkomen. Dit neemt ongeveer een week in beslag na voltooiing van het boren, en het hydraulisch fractureringsproces zelf duurt ongeveer tien dagen, afhankelijk van de lengte van de laterale segmenten.

Na het hydraulisch fractureren wordt productiebuismateriaal toegevoegd, wat nog een extra week vergt, gevolgd door twee tot drie weken flowback. Flowback markeert de eerste productiefase waarin olie en gas gemengd met water en zand naar boven komen.

Uitdagingen bij het ontwikkelen van nieuwe olie- en gasvelden

Hoewel het mogelijk is om in gevestigde reservoirs relatief snel te boren en nieuwe putten in productie te brengen, zijn de tijdlijnen voor productie uit volledig nieuwe velden veel langer. Dit komt door de uitgebreide vergunningsvereisten en de noodzaak om infrastructuur zoals pijpleidingen en opslagfaciliteiten te bouwen.

Studies tonen aan dat 's werelds grootste olie- en gasvelden gemiddeld 5,5 jaar nodig hebben van ontdekking tot initiële productie en gemiddeld 17 jaar productie vereisen om hun piekproductie te bereiken. Het Gorgon aardgasontwikkelingsproject van Chevron Corporation (CVX), voor de kust van Australië, is een illustratief voorbeeld: het duurde 30 jaar van ontdekking tot bouw en nog eens zes jaar voordat het vloeibaar gemaakt aardgas begon te produceren.

Ontwikkelingsuitdagingen

Het vermogen om olie- en gasproductie toe te voegen in gevestigde velden, zelfs binnen kortere tijdlijnen, hangt af van factoren zoals beschikbaarheid van arbeid en uitrusting. Deze factoren werden steeds meer beperkt na verstoringen in de toeleveringsketen en krappe arbeidsmarkten als gevolg van de COVID-19-pandemie. In de Permian Basin, het leidende Amerikaanse productiereservoir, belemmerden materiaalvertragingen, waaronder leidingen en zand, de productie groei in maart 2022, aldus Vicki Hollub, CEO van Occidental Petroleum Corporation (OXY).

Een verdere beperking voor olie- en gasproductie is de beschikbaarheid van kapitaal, vooral uitgesproken bij schalieproductie. Dit komt door de snellere productiedalingen van schalieputten vergeleken met conventionele putten. Om deze dalingen te compenseren, moeten voortdurend meer putten worden geboord. Beleggers gaven de voorkeur aan bedrijven die overtollige kasstromen teruggeven via dividenden of aandeleninkoop in plaats van substantiële kapitaaluitgaven, zelfs toen olie- en gasprijzen begin 2022 hoog waren.

Bovendien vormt de beperkte voorraad van zeer winstgevende boorlocaties een andere uitdaging voor de groei van olie- en gasproductie. Deze beperking was in 2022 al zichtbaar in de Permian Basin.

Conclusie

Olie- en gasproductie is een complex, tijdrovend en kostbaar proces. Daardoor is de reactie van de industrie op prijssignalen traag, en Amerikaanse boorders hebben extra uitdagingen door de snelle productiedaling van schalieputten. Het begrijpen van deze productietijdlijnen en beperkingen is cruciaal om de dynamiek van de olie- en gassector te doorgronden, waar vraag en aanbod voortdurend zoeken naar een fragiel evenwicht.