Manieren om de rendementen van verschillende obligaties te vergelijken

Beleggers die T-bills kopen ontvangen geen rentebetalingen. In plaats daarvan behalen ze rendement op basis van het verschil tussen de aankoopprijs en de nominale waarde van het biljet bij vervaldatum. Het bepalen van dit tarief kan echter ingewikkeld zijn omdat het is gebaseerd op een hypothetisch jaar van 360 dagen. 

Aan de andere kant kan de jaarlijkse procentuele rente (APR) bij investering in spaardeposito's (CD's) de werkelijke opbrengst mogelijk niet nauwkeurig weergeven. De betere maatstaf is de annual percentage yield (APY), die rekening houdt met samengestelde rente en zo een nauwkeuriger beeld geeft van het rendement op de investering.

Basisprincipes

Het vergelijken van obligatierendementen is uitdagend door uiteenlopende couponbetalingsfrequenties en het gebruik van verschillende rendementsconventies bij vastrentende beleggingen. Het omrekenen van rendementen naar een gestandaardiseerde basis is essentieel voor accurate vergelijkingen tussen verschillende obligaties.

Op zich zijn deze conversies duidelijk. Echter, de complexiteit neemt toe wanneer zowel omrekeningen voor compounding-periode als dagentelling gecombineerd moeten worden, waardoor het verkrijgen van een nauwkeurige uitkomst lastiger wordt.

Obligatierendementen analyseren: een andere invalshoek

Bij Amerikaanse Treasury bills (T-bills) en commerciële kortlopende bedrijfsobligaties wordt in de markt vaak een discountmodel gebruikt voor quotering en handel. In dat scenario ontvangen beleggers geen couponrente. Winst wordt behaald uit het verschil tussen de huidige aankoopprijs en de nominale waarde bij vervaldatum, wat een vorm van impliciete rentebetaling is.

Het kortingsbedrag wordt uitgedrukt als percentage van de nominale waarde en vervolgens geannualiseerd op basis van een 360-dagenjaar. Het vertrouwen op tarieven die op discountbasis worden geciteerd brengt echter inherente problemen met zich mee. Ten eerste onderschatten zulke tarieven het werkelijke rendement over de looptijd omdat het percentage op de nominale waarde is gebaseerd.

Een rationelere benadering is het beschouwen van het rendement als de verdiende rente gedeeld door de huidige prijs, niet de nominale waarde. Omdat T-bills worden aangeschaft onder hun nominale waarde, is de noemer relatief hoog, wat resulteert in een te laag geciteerd discounttarief. De tweede uitdaging is dat het tarief is verankerd in een hypothetisch jaar van slechts 360 dagen, wat extra complexiteit introduceert.

Rendementen van bank-cd's

Historisch werden bankcertificaten van deposito (CD's) traditioneel geciteerd op basis van een 360-dagenjaar, en sommige instellingen doen dat nog steeds. Echter, vanwege het iets hogere tarief dat voortvloeit uit een 365-dagenjaar, worden de meeste retail-CD's tegenwoordig op laatstgenoemde basis gepresenteerd.

Deze opbrengsten tonen hun annual percentage yield (APY), onderscheiden van de annual percentage rate (APR) die vaak bij hypotheken wordt genoemd. In tegenstelling tot APR, die rente gewoon vermenigvuldigt met het aantal perioden per jaar zonder rekening te houden met samenstelling, houdt APY rekening met het effect van samengestelde rente. Bijvoorbeeld: een zesmaands CD met 3% rente kan een APR van 6% hebben, maar de APY wordt berekend op 6,09% wanneer samenstelling wordt meegerekend:

Daarentegen volgen de rendementen op Treasury notes en -bonds, bedrijfsobligaties en gemeentelijke obligaties een semi-jaarlijkse obligatiebasis (SABB), in lijn met hun halfjaarlijkse couponbetalingen. Samengestelde rente vindt in dit geval twee keer per jaar plaats, met een 365-dagenjaar.

Transformaties van obligatierendementen

Het navigeren door het landschap van vastrentende beleggingen vereist een uniforme aanpak voor rendementsberekeningen. Een eerste conversie betreft het overstappen van een 360-dagenrendement naar een 365-dagenrendement, bereikt door het 360-dagenrendement te vermenigvuldigen met de factor 365/360. Bijvoorbeeld komt een 8% 360-dagenrendement overeen met een 8,11% 365-dagenrendement.

Het verdiepen in discounttarieven, veelal toegepast op T-bills, vereist een verschuiving naar het bond-equivalent yield (BEY). Voor "short-dated" biljetten met een looptijd van 182 dagen of minder is de conversieformule:

waar:

• BEY = het bond-equivalent rendement
• DR = het discounttarief (uitgedrukt als decimaal)
• N = aantal dagen tussen settlement en vervaldatum

Voor "long-dated" T-bills met een looptijd van meer dan 182 dagen is de formule complexer en houdt deze rekening met compounding-effecten:

Voor kortlopende T-bills valt de impliciete compounding-periode voor BEY samen met het aantal dagen tussen settlement en vervaldatum. Voor langlopende T-bills bestaat er echter geen eenduidige compounding-aanname, wat de interpretatie bemoeilijkt.

BEY's blijven consequent achter bij geannualiseerde rendementen voor semi-jaarlijkse samenstelling. De frequentie van samenstelling staat omgekeerd evenredig met het tarief, wat leidt tot lagere BEY's bij frequentere samenstellingsperioden.

Voorzichtigheid is geboden bij het vergelijken van door de Federal Reserve en financiële instellingen gerapporteerde BEY's met rendementen op obligaties met langere looptijden. Terwijl BEY's T-bills, T-notes en T-bonds vergelijken die op dezelfde datum vervallen, vereist een nauwkeurigere vergelijking met obligaties met langere looptijden het omzetten van discounttarieven naar een semi-jaarlijkse obligatiebasis (SABB). De SABB, berekend met behulp van de APY-formule met semi-jaarlijkse samenstelling, maakt directe vergelijking mogelijk met rendementen op basis van SABB. De conversieformule voor een discounttarief (DR) op een N-dagen T-bill naar SABB is:

Conclusie

Vastrentende beleggingen brengen uitdagingen met zich mee voor rendementsberekeningen. T-billbeleggers zien zich geconfronteerd met complexiteit door een hypothetisch 360-dagenjaar, terwijl CD-investeringen benadrukken dat de annual percentage yield nodig is voor nauwkeurigheid. Diverse obligatierendementvergelijkingen vragen om een gestandaardiseerde basis, en voorzichtigheid is geboden bij het vergelijken van bond-equivalent yields met obligaties met langere looptijden. Het benadrukken van een semi-jaarlijkse obligatiebasis blijft cruciaal voor precieze evaluaties.