Regelgeving van de SEC: beperkingen op shortselling

Short gaan betekent dat je aandelen verkoopt die je hebt geleend, met de intentie ze later terug te kopen tegen een lagere prijs. Deze strategie wordt gebruikt om te profiteren van een markt waarvan verwacht wordt dat die daalt. Shortselling is in verband gebracht met beurscrashes en is wereldwijd meerdere keren tijdelijk verboden geweest. De uptick-regel in de Verenigde Staten is een wet die shortselling beperkt tot gevallen waarin de volgende geciteerde prijs hoger is dan de vorige biedprijs. Uitgebreid onderzoek toont aan dat shortselling een positief effect heeft op marktefficiëntie en informatievoorziening, wat heeft geleid tot vervanging van de uptick-regel door meer versoepelde maatregelen.

Basisprincipes

Na de beurskrach van 1929 en de daaropvolgende Grote Depressie werd shortselling vaak verantwoordelijk gehouden voor marktdalingen. Deze praktijk houdt in dat beleggers aandelen lenen en verkopen, met het doel winst te maken door ze later tegen een lagere prijs terug te kopen.

Om buitensporige neerwaartse druk te beperken, legde de Amerikaanse Securities and Exchange Commission (SEC) na de Grote Depressie beperkingen op shortverkooptransacties op. Ondanks kritiek en ethische bezwaren waarbij shortselling wordt gezien als wedden tegen groei, erkennen economen en financiële experts de belangrijke rol ervan in het behoud van een goed functionerende markt. Shortselling biedt kopers liquiditeit en vergemakkelijkt prijsvorming. Beurzen en toezichthouders leggen echter af en toe beperkingen of verboden op deze praktijk. Laten we enkele van deze maatregelen nader bekijken.

De geschiedenis van verboden op shortselling

Door de financiële geschiedenis heen hebben toezichthouders en wetgevers soms tijdelijk of permanent shortselling verboden. Dergelijke maatregelen waren bedoeld om het vertrouwen van beleggers te herstellen en dalende markten te stabiliseren, in de overtuiging dat shortselling crises zou hebben veroorzaakt of verergerd.

Begin 1600 handhaafde de Amsterdamse beurs een tijdelijk verbod op shortselling nadat een prominente shortverkoper werd beschuldigd van prijsmanipulatie in het aandeel van de Vereenigde Oostindische Compagnie. Evenzo legde de Britse regering na de South Sea Bubble in 1720 een verbod op shortselling op.

Recente voorbeelden zijn de financiële crisis van 2008, toen de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Ierland, Canada en verschillende andere landen tijdelijke verboden en beperkingen op shortselling invoerden.

Overheden wereldwijd hebben verschillende maatregelen genomen om shortselling te beperken of te reguleren vanwege de associatie met talrijke beursverkopen en financiële crises. Echter, absolute verboden werden doorgaans later opgeheven, omdat shortselling een integraal onderdeel van het dagelijkse marktverkeer blijft.

Marktstabiliteit: de evolutie van de uptick-regel

De uptick-regel heeft door de jaren heen een belangrijke rol gespeeld in het bewaren van marktevenwicht. Ingesteld na de Grote Depressie in 1938, beperkte deze regel shortselling tot gevallen waarin de meest recente voorgaande verkoop een uptick vertoonde. In praktische termen betekende dit dat als de laatste transactie plaatsvond op $17,86, een shortverkoop alleen kon worden uitgevoerd als de volgende biedprijs minstens $17,87 was. Het doel was om excessieve verkoopdruk door shortverkopers te voorkomen en balans in de markt te houden.

Onderzoeken in de loop der jaren hebben echter aangetoond dat de uptick-regel geen extra verlichting biedt tijdens berenmarkten. Als gevolg daarvan schafte de Amerikaanse Securities and Exchange Commission in 2007 de uptick-regel af, waardoor shortverkopers meer vrijheden kregen. Deze beslissing bleek van betekenis toen shortverkopers hiervan profiteerden tijdens de daaropvolgende beurscrash van 2008.

Later stelde de SEC de regel bij en voerde de uptick-regel opnieuw in voor bepaalde aandelen die een prijsdaling van meer dan 10% ten opzichte van de slotkoers van de vorige dag ondervinden.

De alternatieve uptick-regel, bekend als Rule 201, trad in 2010 in werking. Deze stelt beleggers in staat eerst hun longposities te verkopen voordat shortverkopen zijn toegestaan. De regel wordt geactiveerd wanneer de koers van een aandeel één dag met ten minste 10% daalt. Vanaf dat moment is shortselling alleen toegestaan als de prijs hoger is dan het huidige beste bod. Het doel is het behoud van beleggersvertrouwen en het bevorderen van marktstabiliteit tijdens extreem stressvolle en volatiele periodes.

Regulation SHO: bescherming tegen naked shorts

Het beschermen van de integriteit van shortselling houdt in dat moet worden gegarandeerd dat aandelen beschikbaar zijn voor levering. Aandelen moeten gemakkelijk toegankelijk zijn voor broker-dealers voor levering bij afwikkeling; anders volgt een mislukte levering, ook wel een naked short sale genoemd. Hoewel dit kan worden gezien als het niet nakomen van een aandelenhandel, kunnen alternatieve strategieën zoals optionele contracten of futures vergelijkbare posities bereiken.

Om deze zorgen aan te pakken voerde de SEC in 2005 Regulation SHO in. Deze wetgeving had tot doel de regels rond shortverkooppraktijken bij te werken en te versterken. Regulation SHO introduceerde twee cruciale standaarden: de "locate"- en "close-out"-standaarden, die vooral gericht waren op het voorkomen van naked shortselling en andere onethische activiteiten.

Volgens de "locate"-standaard moeten brokers redelijkerwijs geloven dat de aandelen die short verkocht worden geleend en geleverd kunnen worden aan de shortverkoper op een specifieke datum voordat zij short gaan. De "close-out"-standaard legt strengere leveringsvereisten op voor effecten die bij een clearinginstantie veelvuldige verlengde leveringsfalen vertonen.

Conclusie

Shortselling speelt een cruciale rol in het verbeteren van marktefficiëntie door liquiditeit te verhogen en bij te dragen aan prijsvorming. Uitgebreid onderzoek heeft dit bevestigd en aangetoond dat regelgeving zoals de uptick-regel of verboden op shortselling niet per se stabiliteit bevorderden.

In het huidige mondiale landschap blijft shortselling in veel rechtsgebieden legaal. Tijdelijke verboden of beperkingen die tijdens marktonrust worden opgelegd, worden doorgaans opgeheven zodra de crises voorbij zijn, wat het besef onderstreept dat shortselling een integraal onderdeel is van het functioneren van financiële markten.