Regulation EE uitgelegd: nettoverrekening en geschiktheid voor financiële instellingen

Regulation EE, geïntroduceerd door de Federal Reserve in 1994, stelt financiële instellingen in staat verplichtingen tegen nettowaarde te vereffenen, waardoor efficiëntie wordt verhoogd en risico's afnemen. In 2019 werd de definitie van financiële instellingen uitgebreid om meer entiteiten op te nemen. De regeling geeft duidelijke regels om te bepalen of een onderneming kwalificeert als financiële instelling.

Basisprincipes

De U.S. Federal Reserve Board stelde Regulation EE vast, ook bekend als netting eligibility. Het verbreedt de definitie van financiële instelling onder de FDIC Improvement Act van 1991. Deze uitbreiding omvat marktpartijen die gebruikmaken van de nettingbepalingen van de wet voor contracten waarin partijen overeenkomen een nettobetaling te verrichten in plaats van het bruto bedrag.

Over Regulation EE

Regulation EE, geïntroduceerd begin jaren 90, stelt banken, beleggingsmakelaars en clearingorganisaties in staat wederzijdse verplichtingen tegen nettowaarde te vereffenen, bekend als contractuele netting. Dit compenseert meerdere posities of betalingen tussen partijen en vereenvoudigt transacties.

Het primaire doel van de Federal Reserve bij het verbreden van de definitie van financiële instellingen was het vergroten van efficiëntie en het verminderen van systemisch risico op de financiële markten. Deze uitbreiding, die plaatsvond in 2019 en 2021, omvatte de toevoeging van swapdealers, security-based swap-dealers, swapdeelnemers, security-based swap-deelnemers, niet-bancaire systemisch belangrijke financiële instellingen en bepaalde financiële marktutilities.

Regulation EE vs. Regulation E

Regulation EE definieert wat wordt verstaan onder financiële instelling voor nettingovereenkomsten, terwijl Regulation E een federale regeling is die elektronische geldtransfers reguleert. Reg. E stelt richtlijnen vast voor debitcard-uitgevers en verkopers en beschermt consumenten tegen fraude met elektronische betalingen.

In aanmerking komen als financiële instelling

Als een persoon kwalificeert als financiële instelling volgens paragraaf (a), wordt die persoon beschouwd als financiële instelling voor elk contract dat in die periode wordt aangegaan, zelfs als hij later niet meer kwalificeert. Om te kwalificeren als financiële instelling onder artikelen 401-407 van de wet, moet een persoon of instelling aan de volgende criteria voldoen:

1. Ze moeten mondeling of schriftelijk verklaren dat ze financiële contracten zullen aangaan als tegenpartij aan beide zijden van een of meer financiële markten.
2. Ze moeten één van de volgende hebben:
   1. Eén of meer financiële contracten met een totale bruto dollarwaarde van ten minste $1 miljard aan notioneel hoofdbedrag uitstaand op een willekeurige dag tijdens de voorgaande periode van 15 maanden met niet-verbonden tegenpartijen.
   2. Totale bruto mark-to-market posities van ten minste $100 miljoen (geaggregeerd over tegenpartijen) in één of meer financiële contracten op een willekeurige dag tijdens de voorgaande periode van 15 maanden met niet-verbonden tegenpartijen.

In februari 2021 heeft de Federal Reserve de definitie van financiële instelling onder Regulation EE uitgebreid. Deze uitbreiding omvatte swapdealers, buitenlandse banken, centrale banken en bepaalde niet-bancaire entiteiten die als systemisch belangrijk voor de financiële sector worden beschouwd.

Doelen en impact van Regulation EE

Het hoofddoel van Regulation EE was de definitie van financiële instelling uit te breiden zodat systemisch belangrijke marktpartijen die betrokken zijn bij financiële contracten worden meegenomen. Het is van toepassing op diverse entiteiten die als financiële instellingen worden geclassificeerd en regelt de netting van swaps en andere OTC-derivaten of contracten. Netting houdt in dat de waarde van meerdere posities of betalingen tussen partijen wordt gecompenseerd.

Conclusie

Regulation EE verbreedt de definitie van financiële instelling om meer entiteiten in de financiële markten te omvatten. Het belangrijkste doel is het verbeteren van efficiëntie en het verminderen van systemisch risico. Door banken, beleggingsmakelaars en clearingorganisaties in staat te stellen wederzijdse verplichtingen tegen nettowaarde te vereffenen, vereenvoudigt deze regeling transacties en bevordert ze een stabieler financieel systeem.