High-yield obligaties zijn een aantrekkelijke beleggingsoptie voor langetermijnrendement, bescherming bij faillissement en portefeuillediversificatie. Toch is de reputatie van high-yield obligaties aangetast door de val van "Junk Bond King" Michael Milken. High-yield obligaties hebben een hoger risico op wanbetaling en grotere volatiliteit dan investment-grade obligaties. Ze lopen ook meer renterisico dan aandelen. Binnen de categorie hoogrisico-schulden zijn opkomende-markt schuld en converteerbare obligaties de belangrijkste alternatieven voor high-yield obligaties. Voor de gemiddelde belegger zijn high-yield beleggingsfondsen en ETF's de beste manieren om in junk bonds te investeren.
Ondanks hun classificatie als onzekere beleggingen verdienen high-yield obligaties, vaak rommelobligaties genoemd, misschien niet de aanhoudend negatieve reputatie die ze heeft gekregen. In werkelijkheid kan het integreren van deze hoog-risico obligaties in een portefeuille het totale portefeuillerisico effectief verminderen wanneer men kijkt via de traditionele principes van diversificatie en assetallocatie.
Het is cruciaal de fijnere details van high-yield obligaties te onderzoeken, inclusief de inherente risico's en de motieven voor opname in beleggingsstrategieën. Beleggers kunnen toegang krijgen tot high-yield obligaties via individuele uitgiften, high-yield beleggingsfondsen en exchange-traded funds (ETF's) die zich specialiseren in junk bonds.
Een high-yield obligatie wordt doorgaans gekarakteriseerd als een schuldinstrument met een rating van Ba of lager door Moody's, of BB of lager volgens Standard & Poor's. Vaak in de volksmond aangeduid als junk bonds of "below investment grade", duiden deze obligaties op een precieze financiële positie van de uitgevende onderneming. Lagere ratings wijzen op een hogere kans dat rentebetalingen worden gemist of dat er een wanbetaling plaatsvindt vergeleken met uitgevende instanties met investment-grade obligaties.
Het is belangrijk op te merken dat een sub-investment-grade classificatie niet per se wijst op wanbeheer of frauduleuze activiteiten van een bedrijf. Goed gevestigde ondernemingen kunnen met financiële problemen worden geconfronteerd door uiteenlopende factoren, zoals een enkel verlieslijdend jaar of onvoorziene gebeurtenissen. Zelfs topbedrijven uit de S&P 500 hebben meegemaakt dat hun obligaties werden gedegradeerd naar "junk"-status; een bekend voorbeeld is Moody's downgrade van Ford in 2019.
Omgekeerd kunnen obligaties uitgegeven door een recent opgericht of pas beursgenoteerd bedrijf lagere ratings hebben vanwege het ontbreken van een uitgebreide financiële historie. Ongeacht de oorzaak vertaalt een lagere perceived creditworthiness zich in hogere financieringskosten voor deze bedrijven. Hun renteverplichtingen zijn verhoogd, vergelijkbaar met consumenten met een laag kredietscore die hogere rentes betalen op kredietkaarten. Dit risico verklaart de classificatie als high-yield: deze obligaties bieden hogere rentevergoeding als compensatie voor de extra risico's.
Door de hogere rentepercentages leveren high-yield beleggingen consequent betere rendementen op dan investment-grade obligaties. Op de lange termijn overtreffen high-yield obligaties de opbrengsten van deposito's en staatsobligaties. Voor wie binnen een vastrentende-portefeuille naar hogere opbrengsten zoekt, is dit het belangrijkste voordeel van high-yield obligaties: inkomensgeneratie.
In geval van faillissement genieten schuldbewijzen een belangrijk voordeel boven aandelen. Obligatiehouders worden als eerste voldaan tijdens liquidatie, gevolgd door preferente aandelenhouders en ten slotte gewone aandeelhouders. Deze extra beschermingslaag werkt als een waardevolle buffer tegen aanzienlijke verliezen en verzacht de impact van wanbetalingen.
De prestaties van high-yield obligaties wijken af van die van zowel investment-grade obligaties als aandelen. Met yields die hoger liggen dan die van investment-grade obligaties, tonen ze minder vatbaarheid voor renteveranderingen, vooral bij lagere kredietkwaliteit. Werkend als aandelen die afhankelijk zijn van economische sterkte, maakt de lage correlatie van high-yield obligaties ze tot een uitstekend instrument om het totale portefeuillerisico te verlagen.
High-yield obligaties fungeren als tegenwicht voor activa die gevoelig zijn voor renteveranderingen of bredere aandelenmarkttendensen. Opvallend is dat tijdens de financiële crisis van 2008 high-yield obligaties gezamenlijk minder verliezen leden dan aandelen. Verder, terwijl langlopende Treasury-obligaties in 2009 daalden, stegen high-yield obligaties in waarde, en high-yield obligatiefondsen presteerden over het algemeen beter dan aandelen tijdens het herstel van de markt.
Als high-yield obligaties zoveel voordelen hebben, waarom staan ze dan bekend als junk bonds? Helaas werd de reputatie van deze activaklasse geschaad door de omvangrijke ondergang van de "Junk Bond King" Michael Milken.
In de jaren 80 verwierf Milken, een bestuurder bij Drexel Burnham Lambert Inc., beruchtheid vanwege zijn invloedrijke rol op Wall Street. Hij breidde het gebruik van high-yield schulden in fusies en overnames (M&A) sterk uit en voedde daarmee de leveraged buyout-boom. Milken vergaarde zijn fortuin door te handelen in obligaties van fallen angels, bedrijven die ooit financieel stabiel waren maar moeite kregen en daardoor ratingverlagingen ondergingen.
In 1989 voerde Rudolph Giuliani 98 aanklachten wegens afpersing en fraude tegen Milken onder de RICO-wet. Na een pleidooi diende hij 22 maanden gevangenisstraf en betaalde meer dan $600 miljoen aan boetes en civiele schikkingen. Vandaag de dag wordt de blijvende negatieve perceptie van junk bonds vaak toegeschreven aan de twijfelachtige praktijken van Milken en gelijkgestemde flamboyante financiers op Wall Street.
Onder de nadelen van high-yield beleggingen springen verhoogde volatiliteit en wanbetalingsrisico's eruit. In 2017 bedroeg het aantal wanbetalingen op Amerikaanse high-yield obligaties 1,8%, volgens Fitch Ratings. Echter, de wereldwijde toename van bedrijfsschulden zet analisten en economen onrustig. Tijdens de recessie van 2009 bedroeg het wanbetalingspercentage van Amerikaanse high-yield obligaties 14%, en een vergelijkbare trend wordt verwacht bij de volgende neergang.
Het is belangrijk op te merken dat managers van high-yield beleggingsfondsen wanbetalingspercentages kunnen beïnvloeden. Zij kunnen obligaties vóór wanbetaling uitwisselen en vervangen door nieuwe posities. Om het wanbetalingsrisico van een fonds nauwkeuriger te beoordelen, onderzoekt u het historische totaalrendement tijdens neergaande markten. Een omzet (turnover) van meer dan 200% kan wijzen op frequente vervanging van bijna-wanbetalende obligaties. Daarnaast geeft de gemiddelde kredietkwaliteit van het fonds, vooral als deze rond BB of B op de Standard & Poor's-schaal zweeft, inzicht. Een CCC- of CC-gemiddelde duidt op hoge speculatie, terwijl D wanbetaling aangeeft.
Een ander gevaar bij high-yield beleggen is de impact van een zwakke economie en stijgende rentes op rendementen. De inverse relatie tussen obligatieprijzen en rentetarieven, bekend bij obligatiebeleggers, wordt in de high-yield sector versterkt. Hoewel minder gevoelig voor kortetermijnrentes, volgen junk bonds de langetermijnrentes nauw. De renteverhogingen van de Federal Reserve in 2017 en 2018 leidden aanvankelijk tot koersdalingen van obligaties. Een latere ommekeer in 2019 resulteerde echter in marktwinst.
Tijdens een bullmarkt kunnen high-yield beleggingen achterblijven bij aandelen. Fondsenbeheerders kunnen hierop reageren door portefeuilles te herschikken, wat de turnover verhoogt en extra kosten voor beleggers veroorzaakt. Hoewel een gezonde economie als bescherming voor high-yield obligaties wordt gezien, moeten beleggers waakzaam blijven ten aanzien van andere risico's, waaronder verzwakkende buitenlandse economieën, schommelingen in valutakoersen en uiteenlopende politieke onzekerheden.
Voor beleggers die substantiële yield-premies zoeken boven binnenlandse junk bonds, zijn er alternatieve kansen. Opkomende-markt schuldtitels vormen een veelbelovende toevoeging aan portefeuilles en zijn vaak kostenefficiënter vergeleken met hun Amerikaanse tegenhangers vanwege kleinere individuele binnenlandse markten. Gezamenlijk vormen deze effecten een aanzienlijk segment van de wereldwijde high-yieldmarkt.
Sommige fondsbeheerders nemen strategisch converteerbare obligaties op van bedrijven waarvan de aandelenkoersen sterk zijn gedaald, waardoor de conversie-optie vrijwel waardeloos is geworden. Deze zogenaamde "busted convertibles" worden gekocht met korting en weerspiegelen de sterke daling in de marktprijs van het bijbehorende gewone aandeel.
Fondsbeheerders beschikken vaak over flexibiliteit om verder te diversifiëren door verschillende activa op te nemen. Aandelen met hoge dividendrendementen en preferente aandelen, vergelijkbaar met high-yield obligaties, leveren aanzienlijk inkomen op. Speculatieve kenmerken vergelijkbaar met junk bonds komen voor in bepaalde warrants. Daarnaast vormen gefinancierde bankleningen, met hogere rente ter weerspiegeling van groter kredietrisico, een ander levensvatbaar alternatief.
Voor de typische belegger bieden high-yield beleggingsfondsen en ETF's optimale wegen om blootstelling aan junk bonds te verkrijgen. Deze beleggingsvehikels bundelen een spectrum van lager gekwalificeerde schulduitgiften en verminderen daarmee de inherente risico's verbonden aan financieel worstelende bedrijven.
Voordat u zich in high-yield obligaties of soortgelijke effecten begeeft, is een grondig begrip van de gerelateerde risico's essentieel. Na zorgvuldige due diligence kan opname in uw portefeuille gerechtvaardigd zijn indien geschikt voor uw financiële situatie. De aantrekkingskracht van hogere inkomenspotentie en een mogelijke vermindering van de totale portefeuillerisico's zijn overtuigende redenen om high-yield beleggingen te overwegen.