Wat is de Investment Company Act van 1940?
De Investment Company Act van 1940, een wet van het Congres, regelt de oprichting en werking van beleggingsmaatschappijen. Onder toezicht en handhaving van de Securities and Exchange Commission (SEC) biedt de wet ontheffingen voor bedrijven die bepaalde verplichtingen willen vermijden. President Franklin D. Roosevelt tekende de wet als reactie op de beurskrach van 1929 en de daaropvolgende Grote Depressie, met als doel beleggers te beschermen. In de loop der jaren is de wet meerdere keren aangepast om te voldoen aan de veranderende en complexe financiële markten.
Basis
De Investment Company Act van 1940 regelt de organisatie en activiteiten van beleggingsmaatschappijen. Het belangrijkste doel is het beschermen van beleggers door te waarborgen dat zij op de hoogte zijn van de risico's verbonden aan het bezit van effecten.
Krachtens deze wet moeten beleggingsmaatschappijen informatie verstrekken over beleggingsdoelstellingen, -beleid en financiële toestand bij de initiële verkoop van aandelen en vervolgens op regelmatige basis. Bovendien moeten beleggers geïnformeerd worden over de structuur en bedrijfsvoering van de onderneming.
President Franklin D. Roosevelt tekende de wet gelijktijdig met de Investment Advisers Act van 1940, waarmee de regelgevende bevoegdheid over investment trusts en adviseurs werd toegekend aan de U.S. Securities and Exchange Commission (SEC).
Wat is de Investment Company Act van 1940?
Onder toezicht en handhaving van de Securities and Exchange Commission (SEC) omschrijft de Investment Company Act van 1940 de verantwoordelijkheden en regels voor beleggingsmaatschappijen en publiek verhandelde beleggingsproducten, waaronder open-end beleggingsfondsen, closed-end beleggingsfondsen en unit investment trusts. Deze wet richt zich voornamelijk op retail beleggingsproducten.
Ontstaan uit de nasleep van de beurskrach van 1929, is de wet bedoeld om een stabiel regelgevend kader voor de financiële markten te creëren. Het is de primaire wetgeving die beleggingsmaatschappijen en hun productaanbod reguleert. Daarentegen was de Securities Act van 1933, ook een reactie op de crash, meer gericht op het vergroten van transparantie voor beleggers.
De wet omvat een breed scala aan regels die Amerikaanse beleggingsmaatschappijen moeten naleven bij het uitgeven van effecten. Deze bepalingen hebben betrekking op registraties, servicekosten, financiële openbaarmakingen en de fiduciaire verplichtingen van beleggingsmaatschappijen.
Bovendien stelt de wet regels vast voor transacties met gelieerde personen en garantstellers, boekhoudkundige praktijken, bewaarplichtige documenten, auditprocedures, distributie, inwisseling en terugkoop van effecten, wijzigingen in beleggingsbeleid en maatregelen tegen fraude of schending van fiduciaire plichten.
De wet heeft een grote invloed op de bescherming van individuele pensioenbesparingen, vooral omdat beleggingsfondsen een centrale rol spelen in pensioenplannen zoals 401(k)-regelingen en annuïteiten. Daarnaast bevat de wet specifieke richtlijnen voor verschillende typen geclassificeerde beleggingsmaatschappijen, inclusief regels voor unit investment trusts, open-end en closed-end beleggingsfondsen en meer.
Classificatie en registratie van beleggingsmaatschappijen
De Investment Company Act van 1940 biedt een duidelijke definitie van wat een “investment company” is. Toch kunnen sommige bedrijven ontheffing aanvragen van bepaalde productverplichtingen en -eisen uit de wet. Hedgefondsen kunnen bijvoorbeeld binnen de definitie vallen, maar mogelijk ontheffing verkrijgen via secties 3(c)(1) of 3(c)(7).
Om effecten op de publieke markt aan te bieden, moeten beleggingsmaatschappijen voldoen aan de registratieplicht en zich registreren bij de SEC. Het registratieproces is in de wet gedetailleerd beschreven.
Bedrijven die registratie nastreven, moeten de juiste classificatie kiezen op basis van het type of de reeks producten die ze willen beheren en aan beleggers aanbieden. Drie hoofdtypen beleggingsmaatschappijen bestaan er in de VS onder federale effectenwetgeving: beleggingsfondsen/open-end management investment companies, unit investment trusts (UITs) en closed-end funds/closed-end management investment companies. De specifieke vereisten hangen af van hun classificatie en de producten die ze aan het publiek aanbieden.
De Dodd-Frank Act: hertekening van financiële regelgeving
Na de Grote Recessie nam president Obama in 2010 de Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act aan. Deze omvangrijke wetgeving leidde tot de oprichting van nieuwe overheidsinstanties die verschillende aspecten van de wet en het Amerikaanse financiële systeem toezicht houden. De wet had verstrekkende effecten, waaronder consumentenbescherming, handelsbeperkingen, kredietbeoordelingen, financiële producten, corporate governance en transparantie.
Hoewel de Investment Company Act van 1940 minder werd geraakt, onderging de Investment Advisers Act van 1940 grotere wijzigingen door Dodd-Frank. Hedgefondsen werden hierbij met name beïnvloed.
Voor Dodd-Frank waren hedgefondsen doorgaans niet verplicht zich te registreren, wat hen veel vrijheid gaf in hun handelsactiviteiten. De wet introduceerde echter nieuwe regels die hedgefondsen en private-equityfondsen verplichtten zich te registreren bij de SEC en bepaalde openbaarmakingsvereisten na te leven op basis van hun omvang.
Conclusie
Ingezet door Franklin D. Roosevelt na de Grote Depressie, gaf de Investment Company Act van 1940 de SEC de bevoegdheid om toezicht te houden op beleggingsmaatschappijen en te zorgen dat zij wettelijk en in het belang van beleggers handelen. Het primaire doel was de bescherming van beleggers. Hoewel de wet zich in de loop der jaren heeft aangepast aan veranderende markten, blijft de kernmissie van beleggersbescherming onveranderd.