Wanneer een multinational een onderneming overneemt die fungeert als leverancier of distributeur, wordt dit verticale buitenlandse directe investering genoemd. Aan de andere kant, wanneer een bedrijf een vergelijkbare activiteit of bedrijfsmodel in een ander land start, wordt dit horizontale FDI genoemd. Bedrijven die verticale FDI toepassen streven ernaar de kosten van grondstoffen te verlagen of meer controle over hun toeleveringsketen te krijgen.
Basisprincipes
Buitenlandse directe investering (FDI) omvat investeringen door bedrijven of individuen in buitenlandse ondernemingen, hetzij door het opzetten van activiteiten, hetzij door het verwerven van activa in het buitenland.
Horizontale FDI treedt op wanneer een bedrijf zijn binnenlandse bedrijfsactiviteiten replikeert in een vreemd land. Bijvoorbeeld: Toyota produceert auto's zowel in de Verenigde Staten als in China. Verticale FDI daarentegen vindt plaats wanneer een multinationale onderneming activiteiten overneemt of opzet om te dienen als leverancier (achterwaartse verticale FDI) of distributeur (voorwaartse verticale FDI). Bedrijven die achterwaartse verticale FDI nastreven, willen hun toegang tot grondstoffen of essentiële componenten verbeteren. Een voorbeeld is een Japanse autofabrikant die een bandenproducent overneemt.
Conglomeraat-FDI vormt de derde categorie, waarbij een bedrijf investeert in niet-verwante bedrijven in het buitenland. Deze strategie brengt twee grote uitdagingen met zich mee: het betreden van buitenlandse markten en het betreden van onbekende industrieën.
Verkenning van verticale buitenlandse directe investering
Stel je een Amerikaanse automobielfabrikant voor. Staal, een cruciaal materiaal voor autoproductie, is onderhevig aan prijsfluctuaties door verschuivingen in vraag en aanbod. De fabrikant wil lagere staalprijzen, terwijl de buitenlandse staalleverancier hogere winst nastreeft. Door de buitenlandse leverancier over te nemen, elimineert de autofabrikant de afhankelijkheid van marktgedreven staalprijzen.
Horizontale FDI is vaker voorkomend dan verticale FDI. Ontwikkelde landen geven bij FDI-motieven doorgaans prioriteit aan markttoegang boven kostenverlaging.
Bedrijven die voorwaartse verticale FDI nastreven, kunnen moeite hebben om distributeurs te vinden in bepaalde markten. Amerikaanse autofabrikanten die bijvoorbeeld de Japanse automarkt willen betreden, kunnen weerstand ondervinden van Japanse dealers die de voorkeur geven aan binnenlandse merken. Om dit aan te pakken kan de fabrikant verticale FDI toepassen en zijn eigen distributienetwerk in Japan opzetten om het gat te vullen.
Grensoverschrijdende financiering vergemakkelijken: de rol van FDI in economische groei
Buitenlandse directe investering fungeert als een belangrijke route voor landen en ondernemingen met beperkte kapitaalbronnen om financiële steun te verkrijgen uit rijkere landen. China's opmerkelijke economische groei is deels toe te schrijven aan zijn sterke exportactiviteit en instroom van FDI. Volgens de Wereldbank is FDI waardevol voor het stimuleren van de particuliere sector in lagere-inkomenslanden en het bestrijden van armoede.
Conclusie
Buitenlandse directe investering omvat zowel horizontale als verticale strategieën: horizontale FDI replikeert binnenlandse activiteiten in het buitenland, terwijl verticale FDI toeleveringsketens optimaliseert via overnames van leveranciers of distributeurs. Hoewel horizontale FDI gebruikelijker is, helpt voorwaartse verticale FDI bij het overwinnen van distributieproblemen op buitenlandse markten.