Wildcatting begrijpen

Basis

De Securities and Exchange Commission (SEC) heeft een praktijk ingevoerd die bekendstaat als wildcatting. Daarbij voert zij een grondige branchebrede beoordeling uit wanneer ernstige problemen bij één of twee bedrijven in die sector worden geconstateerd. Deze aanpak is bedoeld om cruciale tekortkomingen in specifieke bedrijven aan te pakken en de effecten ervan uit te breiden over de gehele onderzochte sector.

Wat is wildcatting?

Door een reeks belangrijke kwesties te onderzoeken, zoals boekhoudkundige onregelmatigheden, bestuurdersbeloningen en het gebruik van derivatentransacties, heeft de SEC de bevoegdheid om een specifiek bedrijf te onderzoeken. Op basis van dat onderzoek vergroot de SEC haar bereik naar andere bedrijven binnen dezelfde sector.

Geïnspireerd door de praktijk in de olie-industrie om proefputten te slaan in onontgonnen en afgelegen gebieden, probeert deze aanpak, bekend als wildcatting, haar reikwijdte uit te breiden naar sectoren of praktijken die bij de SEC zorgen oproepen, ook zonder duidelijke aanwijzingen van wangedrag. Met name heeft deze proactieve maatregel de SEC in staat gesteld om uitgebreide onderzoeken te voeren in diverse sectoren, waaronder olie, kabel-tv en videogames.

De oorsprong van dit beleid is te herleiden tot de Sarbanes-Oxley Act van 2002, die tot doel had de transparantie voor beleggers te vergroten en de weg vrijmaakte voor deze ingrijpende benadering in de effectenindustrie.

Conclusie

Wildcatting is een belangrijke praktijk binnen de SEC geworden, waarbij een gehele sector grondig wordt beoordeeld wanneer er significante problemen ontstaan bij één of twee bedrijven binnen die sector. Ontleend aan de methode uit de olie-industrie om proefputten te slaan in onontgonnen gebieden, strekt wildcatting zijn reikwijdte uit naar sectoren of praktijken die zorgen baren, zelfs zonder duidelijke aanwijzingen voor wangedrag.