Banken moeten voldoen aan bepaalde kapitaaleisen die door toezichthouders zijn vastgesteld. Dit zorgt ervoor dat zij voldoende gemakkelijk verhandelbare activa hebben om hun totale bezit te dekken. De kapitaaleisen van banken worden bepaald door het gewogen risico van hun verschillende activa, wat kan worden uitgedrukt als een ratio. In de Verenigde Staten houden banken die adequaat gekapitaliseerd zijn een Tier 1-kapitaal-tot-risicogewogen-activa-ratio van ten minste 4% aan. Kapitaaleisen worden doorgaans strenger na een economische neergang, een beurscrash of een andere vorm van financiële crisis.
Basis
In tijden van economische onzekerheid, wanneer het publiek verontwaardigd is en het vertrouwen van beleggers wankelt, ontstaan er vaak nieuwe wetten om financiële crises, marktinstortingen of recessies aan te pakken. Deze hervormingen richten zich voornamelijk op kapitaaleisen, gestandaardiseerde regels die het kapitaalbeheer van banken en depositobanken reguleren.
Toezichthouders zoals de Bank voor Internationale Betalingen (BIS), de Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) en de Federal Reserve Board (de Fed) stellen deze richtlijnen op. Kapitaaleisen bepalen de minimale hoeveelheid gemakkelijk converteerbare activa, zoals effecten, die deze instellingen moeten aanhouden ten opzichte van hun totale activa. Door strenge kapitaaleisen af te dwingen, streven toezichthouders ernaar de financiële stabiliteit te verbeteren en de risico's van onverantwoord financieel handelen te beperken.
Financiële stabiliteit bevorderen door kapitaaleisen
Het bevorderen van financiële stabiliteit en het beperken van wanbetalingsrisico's zijn de fundamentele doelstellingen van kapitaaleisen. Deze eisen zorgen ervoor dat banken en depositobanken een gebalanceerde portefeuille aanhouden en beschermen tegen buitensporige blootstelling aan risicovolle investeringen. Bovendien garanderen ze dat deze instellingen over voldoende kapitaalreserves beschikken om operationele verliezen te doorstaan en tegelijkertijd aan klantopnames te voldoen.
In de Verenigde Staten worden de kapitaaleisen van banken door meerdere factoren bepaald, met een primaire focus op het gewogen risico dat aan elk gehouden actief wordt toegekend. Deze risicogebaseerde richtlijnen vormen de basis voor het vaststellen van kapitaalratio's, die dienen als maatstaf voor de sterkte en veiligheid van een instelling. Volgens de Federal Deposit Insurance Act moet een adequaat gekapitaliseerde instelling een minimum Tier 1-kapitaal-tot-risicogewogen-activa-ratio van 4% aanhouden. Tier 1-kapitaal bestaat doorgaans uit gewoon aandelenkapitaal, gerapporteerde reserves, ingehouden winsten en bepaalde vormen van preferente aandelen. Instellingen die onder de 4%-drempel vallen worden als ondergekapitaliseerd beschouwd, terwijl instellingen onder de 3% als aanzienlijk ondergekapitaliseerd worden geclassificeerd.
Voor- en nadelen van kapitaaleisen
Kapitaaleisen dienen als een cruciale waarborg om de solvabiliteit van banken te handhaven en daarmee de stabiliteit van het gehele financiële systeem te waarborgen. Aanhangers van regelgeving benadrukken dat door de onderlinge verbondenheid van banken, schokken die één instelling treffen verstrekkende gevolgen kunnen hebben. Daarom zijn stringente en consistente normen essentieel om de soliditeit van verschillende instellingen te beoordelen en te vergelijken.
Echter, kapitaaleisen hebben ook critici. Tegenstanders stellen dat hogere kapitaaleisen het risicobereik en de concurrentie in de financiële sector kunnen beperken. Zij beweren dat kleinere instellingen onevenredig veel last hebben van de nalevingskosten vergeleken met grotere spelers. Bovendien kunnen eisen om een bepaald percentage van activa in liquide vorm aan te houden, de mogelijkheid van banken beperken om winst te genereren en krediet te verstrekken aan klanten. Het handhaven van voorgeschreven kapitaalsniveaus kan de kosten voor banken verhogen, wat uiteindelijk invloed heeft op leenlasten en andere consumentenproducten.
Voordelen
- Behoudt solvabiliteit en voorkomt faillissement van banken
- Zorgt ervoor dat depositohouders ononderbroken toegang tot hun geld hebben
- Stelt branchebrede normen vast
- Vergemakkelijkt vergelijking en beoordeling van instellingen
Nadelen
- Verhoogt de kosten voor banken, wat uiteindelijk consumenten treft
- Beperkt de investeringsmogelijkheden van banken
- Kan de beschikbaarheid van kredieten en leningen beperken
Voorbeelden van kapitaaleisen
Kapitaaleisen zijn wereldwijd schommelingen onderhevig geweest en nemen vaak toe in de nasleep van financiële crises en economische recessies.
Voor de jaren tachtig opereerden banken zonder overkoepelende kapitaalvereisten. Kapitaal was toen slechts een van de factoren bij het beoordelen van banken, met minimumvereisten die per instelling verschillen.
Het tij keerde in 1982 toen Mexico niet in staat was rente op zijn staatschuld te betalen, wat een mondiale reactie veroorzaakte. Dit leidde tot de invoering van de International Lending Supervision Act in 1983. Ondersteund door grote Amerikaanse, Europese en Japanse banken kondigde het Basel Committee on Banking Regulation and Supervisory Practices in 1988 een verhoging aan van de adequate kapitaaleisen voor internationaal actieve commerciële banken van 5,5% naar 8% van de totale activa. In 2004 volgde Basel II, dat kredietrisico in de berekening van ratios opnam.
Naarmate de 21e eeuw vorderde, maakte de invoering van een risicogewogen systeem het banken mogelijk om minder kapitaal aan te houden ten opzichte van hun totale activa. Traditionele commerciële leningen kregen een gewicht van 1, wat betekende dat acht cent kapitaal vereist waren voor elke $1 aan dergelijke leningen. Standaard woonhypotheken hadden een gewicht van 0,5, door hypotheek gedekte effecten (MBS) uitgegeven door Fannie Mae of Freddie Mac hadden een gewicht van 0,2, en kortlopende staatspapier kreeg een gewicht van 0. Door strategisch hun activasamenstelling te beheren, konden grote banken lagere kapitaalratio's aanhouden dan voorheen.
De wereldwijde financiële crisis van 2008 was een aanjager voor verandering en leidde tot de invoering van de Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act in 2010. Deze wet had tot doel ervoor te zorgen dat de grootste Amerikaanse banken voldoende kapitaal aanhielden om systeemschokken te doorstaan. De Collins Amendment binnen Dodd-Frank legde de voorgaande Tier 1 risicogebaseerde kapitaalratio van 4% vast. Internationaal verscherpte het Basel Committee on Banking Supervision met Basel III de kapitaaleisen verder voor financiële instellingen wereldwijd.
Conclusie
Kapitaaleisen zijn essentieel voor financiële stabiliteit en risicobeperking in de bankensector. Ze zorgen ervoor dat banken voldoende kapitaal hebben om hun bezittingen te dekken en verliezen te dragen, waarmee depositohouders en het financiële stelsel worden beschermd. Hoewel kapitaaleisen nuttig zijn voor het vaststellen van industrienormen en het beoordelen van instellingen, bestaan er kritiekpunten omdat ze kosten verhogen en investeringen van banken kunnen beperken. Voortdurende hervormingen zoals Basel en Dodd-Frank proberen echter risicovermindering en efficiënte bankpraktijken in balans te brengen. Door zich aan te passen aan economische omstandigheden bevorderen kapitaaleisen veerkracht en stabiliteit.