2009'da, Büyük Resesyon sırasında, Başkan Barack Obama ekonomik teşvik sağlamayı amaçlayan Amerikan Kurtarma ve Yeniden Yatırım Yasası (ARRA)'yı imzaladı. Yasa başlangıçta 787 milyar dolarlık harcamayı içeriyordu ve daha sonra 831 milyar dolara çıkarıldı. Bütçe, ülke genelinde sağlık hizmetleri, altyapı ve eğitim için fon ayırdı. Ayrıca vergi indirimleri, vergi kredileri sağladı ve aileler için işsizlik yardımlarını uzattı. ARRA, uygulanması sırasında tartışma yarattı. Büyük Resesyon'u sona erdirmedeki rolü günümüze dek tartışılmaya devam ediyor.
2008 Büyük Resesyonu'nun ağır sonuçlarıyla mücadele etmek için ABD Kongresi 2009 tarihli Amerikan Kurtarma ve Yeniden Yatırım Yasası'nı (ARRA) kabul etti; bu paket genellikle Obama teşviki veya 2009 teşvik paketi olarak anıldı.
Bu iddialı mali mevzuat, ekonomiyi canlandırmak üzere stratejik olarak tasarlanmış geniş bir federal harcama tedbirleri dizisini kapsıyordu. Birincil hedefler, yeni istihdam yaratmak, küçük işletmelerin ayakta kalmasını desteklemek ve ekonomik kriz sırasında çalışan ailelerin vergi yükünü hafifletmekti.
2009 yılı, Amerikan ekonomisi için Amerikan Kurtarma ve Yeniden Yatırım Yasası'nın uygulanmasıyla önemli bir dönüm noktasıydı. Bu büyük federal harcama enjeksiyonu, işgücü piyasasını canlandırmayı ve 2008 Büyük Resesyonu'nun etkilerini hafifletmeyi amaçlıyordu.
Yasanın hayata geçirilmesinden önce aylardır yoğun çalışma sürmüştü; süreç Başkan Obama'nın Ocak 2009'daki göreve gelişinin öncesinde başlamıştı. Göreve yeni gelecek başkanın danışmanları ile Kongre üyelerinin ortak çalışmaları süreci hızlandırdı. Hızla, 28 Ocak 2009'da Temsilciler Meclisi yasayı geçirdi, ardından 10 Şubat 2009'da Senato da onayladı.
Yoğun konferans görüşmeleriyle, Demokrat kongre liderleri birkaç Cumhuriyetçi'nin desteğini alacak bir uzlaşı aradı ve bu da yasanın toplam harcamalarında kesintilere yol açtı. Nihayetinde 17 Şubat 2009'da Başkan Barack Obama tarihi ARRA'yı imzalayarak 787 milyar doları yetkilendirdi; bu, II. Dünya Savaşı'ndan beri en büyük resesyon karşıtı harcama paketiydi.
Amerikan Kurtarma ve Yeniden Yatırım Yasası, ekonomiyi canlandırmak için çeşitli sektörlere stratejik mali kaynaklar enjekte edecek şekilde tasarlandı. Bu canlandırma çabası dört ana alana odaklandı: altyapı, sağlık, eğitim ve vergi kolaylıkları.
Yetersiz finansman nedeniyle aksayan yerel projeler birincil alıcılardı. Bu projeler, çökmüş köprülerin onarımından toplu taşıma sistemlerinin genişletilmesine kadar uzanıyordu. Hemen başlatılabilecek ("shovel-ready") projeler, fonların hızla yerel topluluklara akıtılması için teşvik edildi; ancak Başkan Obama gerçekten "shovel-ready" projelerin sayısının sınırlı olduğunun farkındalığını belirtti.
Sağlıkta iyileştirmeler, hastaneler ve doktorlar için hasta kayıtlarının zorunlu bilgisayarlaştırılmasıyla desteklendi ve finansal teşviklerle güçlendirildi. Yasa ayrıca işten çıkarılan çalışanlara sağlık sigortası sağladı ve eyaletlere ek Medicaid giderleri için tazminat sundu.
Eğitime destek amacıyla yaklaşık 53,6 milyar dolar eyaletlere ve yerel okul bölgelerine aktarıldı; bu kaynaklar öğretmen maaşları ve eğitim programlarını destekledi. Ek fon Head Start anaokulu girişimine ve özel eğitim programlarına ayrıldı. Düşük gelirli üniversite öğrencileri için Pell Hibeleri de artırıldı ve 2009'da 5.350 dolara, 2010'da ise 5.550 dolara yükseldi.
Ailelerin üzerindeki yükü hafifletmek için ARRA, bireyler için 400 dolara kadar, aile başına 800 dolara kadar vergi kesintileri getirdi ve alternatif asgari verginin 70 milyar dolarlık önemli bir uzatmasını içeriyordu. Yasa ayrıca Sosyal Güvenlik ve gaziler yardımı alanlara teşvik çekleri sağladı ve çalışan yoksullar için çocuk vergi kredi erişimini kolaylaştırdı. Ayrıca ilk kez ev alanlar için 8.000 dolarlık bir vergi kredisi teşvik edildi.
ARRA hakkındaki görüşler parti çizgileri ve ekonomistler arasında keskin bir biçimde bölündü; destek ve şüphecilik iç içe geçti. Bazı savunucular, büyük teşvik harcamasının doğru bir adım olduğunu düşünürken, bunun ulusal ekonomiyi resesyondan tamamen kurtarmaya yetmediğini savundular.
Özellikle ekonomist ve köşe yazarı Paul Krugman, Kasım 2009'da New York Times'ta yayımlanan bir köşe yazısında ARRA'yı baştan itibaren onayladığını belirterek bunun makroekonomi ilkelerine uygun olduğunu söyledi. Bununla birlikte, ABD ekonomisinin daha güçlü bir şekilde canlanması için teşvikin daha geniş olması gerektiğini savundu.
Gerçekten de ARRA ekonomik büyümenin yeniden başlamasına katkıda bulundu; bu, o dönemde hızlanan gayri safi yurt içi hasıla (GSYH) büyümesinde görülebiliyordu. Ancak bu toparlanma, ilerleyen yıllarda işsizlik sorununu etkili biçimde çözmeye yetmedi.
ARRA karşıtları, büyük devlet harcamalarının kaçınılmaz olarak verimsizlikler ve bürokratik engellerle karşılaştığını iddia ettiler. Ekonomist Lee Ohanian, Haziran 2009'da Forbes dergisinde yayımlanan ve "The $787 Billion Mistake" başlıklı eleştirel yazısında, teşvik programları yürürlüğe girmeden önce ekonominin zaten toparlanma belirtileri gösterdiğini ileri sürdü.
Ohanian, ARRA için öne sürülen ekonomik gerekçeleri demode ve hatalı olarak etiketleyerek, ekonomiye karşılıksız para pompalamak yerine hükümet teşviklerinin özel harcamaları ve istihdamı artırma konusunda daha güçlü olabileceğini vurguladı.
On yılı aşkın bir süre sonra ARRA'nın etkinliğini değerlendirmek, karşıt bir senaryonun olmaması nedeniyle hâlâ zordur. ARRA'yı savunanların ileri sürdüğü alternatif ekonomik projeksiyonları gerçek sonuçlarla karşılaştırmak bazı ipuçları sunuyor.
Harvard'lı ekonomist Gregory Mankiw ve diğerleri, ARRA'nın geçirilmesinin ardından ABD işsizlik oranını Başkanın Ekonomik Danışmanlar Konseyi'ndeki ARRA yanlılarının öngörüleriyle karşılaştırdı. Gerçek işsizlik oranları, "no-stimulus" varsayımı ve beklenen federal harcama faydalarını gösteren daha düşük projeksiyonların oldukça üzerinde seyretmişti.
Sonraki bütçelerde ARRA harcamalarının genişletilmesi, 2009 ile 2019 arasında toplamda 831 milyar dolarlık bir maliyete ulaştı. 2008 resesyonunun ardından ekonomik iyileşme görülse de, Büyük Resesyon sonrası toparlanma L şeklinde bir seyir izledi. Reel GSYH kayıplarını telafi etmek için dört yıl aldı, işsizlik ise geri dönmesi için neredeyse sekiz yıl gerektirdi.
2020'de başlayan pandemi yeni zorluklar getirdi ve işsizlik artışları, işletme kapanışları ve GSYH daralmalarını gidermek üzere büyük hükümet teşviklerine yol açtı. 2020 CARES Yasası ve 2021 Birleştirilmiş Ödenek Yasası gibi paketler ekonomik toparlanmayı ateşlemede önemli rol oynadı.
Amerikan Kurtarma ve Yeniden Yatırım Yasası, 2008 Büyük Resesyonu'na bir yanıt olarak iş kayıplarını azaltmak amacıyla vergi indirimleri, hükümet harcamaları ve hedefli mali yardımlar gibi ekonomik teşvik önlemleriyle tasarlandı. Toplam maliyeti 831 milyar dolar olan paketin etkililiği, karşılaştırmalı bir senaryonun yokluğu nedeniyle belirsizliğini koruyor. ARRA uygulanmasaydı Amerikan ekonomisinin gerçek sonucu her zaman bir muamma olarak kalacaktır.