Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması (NAFTA), 1994'te ABD, Kanada ve Meksika arasındaki ticareti artırmak amacıyla oluşturuldu. Trump yönetimi NAFTA'yı ticaret açıklarına, fabrika kapanışlarına ve ABD'de iş kayıplarına yol açtığı için eleştirdi. Üç ülkenin liderleri anlaşmayı 2018'de yeniden müzakere edip USMCA adıyla güncelledi; yeni hükümler eklendi.
NAFTA, Birleşik Devletler, Kanada ve Meksika arasındaki ticaret engellerini ortadan kaldırmayı amaçlayarak 1 Ocak 1994'te yürürlüğe girdi. Hükümleri 15 yıl içinde aşamalı olarak uygulandı. Ancak ABD Başkanı Donald Trump kampanyası sırasında NAFTA'yı güçlü biçimde eleştirerek gerekirse anlaşmayı yeniden müzakere edeceğini veya feshedeceğini vaat etti. Sonunda NAFTA'nın güncellenmiş versiyonu olan Birleşik Devletler-Meksika-Kanada Anlaşması (USMCA) 2020'de onaylandı.
NAFTA algısı çeşitli kesimlerde farklılık gösterdi. Bazıları ana eksikliğinin hırs eksikliği olduğunu ve daha fazla bölgesel entegrasyonun çözümler getireceğini savunurken, Trump ve destekçileri bunu "belki de şimdiye kadarki en kötü ticaret anlaşması" olarak nitelendirdiler. Bu farklı görüşler yapılan vaatler, elde edilen sonuçlar ve anlaşmadan kimlerin yarar sağladığı ya da kimlerin zorluk yaşadığı sorularını gündeme getirdi. NAFTA'nın tam tarihini, kilit aktörlerini ve genel etkisini anlamak için anlaşmanın kapsamlı bir incelemesi gereklidir.
NAFTA, 1994'te Clinton yönetimi döneminde uygulamaya kondu ve Kanada ile ABD ve Meksika arasındaki ticareti artırmak için üç ülke arasında mallara uygulanan vergiler, tarifeler ve ticaret engellerini ortadan kaldırmayı hedefledi.
Bir ticaret anlaşması fikri, Ronald Reagan dönemine kadar uzanır; Reagan kampanya vaatlerini yerine getirerek 1984'te Ticaret ve Tarife Yasası'nı yürürlüğe koydu. Dört yıl sonra Reagan ile Kanada başbakanı Kanada-ABD Serbest Ticaret Anlaşması'nı imzaladı.
NAFTA'yı ilk müzakere eden George H.W. Bush olmasına rağmen, halefi Bill Clinton görüşmeleri sürdürürek ABD ile ticareti geliştirmeyi amaçladı. Bush başlangıçta Meksika ile ikili bir anlaşma peşindeyken, Meksika Başkanı Carlos Salinas de Gortari üç ülkeyi kapsayan üç taraflı bir anlaşma talep etti. Sonunda 1992'de Bush, Mulroney ve Salinas anlaşmayı imzaladı ve iki yıl sonra Clinton başkanlığı devraldıktan sonra anlaşma yürürlüğe girdi.
Trump Yönetimi'nin hedefi ticaret açıklarını, fabrika kapanışlarını ve iş kayıplarını ele almak için Meksika'da daha sıkı çalışma ve çevre korumaları talep etmekti. Ayrıca belirli sektörlere zorluk çıkaran bazı uyuşmazlık çözüm mekanizmalarının kaldırılmasını istediler.
Müzakereler sırasında birkaç konuda ilerleme kaydedildi, ancak otomobil içerik kökeninin ölçülmesi konusunda fikir ayrılıkları ortaya çıktı ve bunun pazar üzerinde potansiyel etkileri konusunda endişeler vardı. Ayrıca bir ülkenin Dünya Ticaret Örgütü'ne (WTO) açtığı dava görüşmeleri daha da karmaşıklaştırdı.
Bir tarafın NAFTA'dan çekilme süreci anlaşmanın 2205. Maddesinde belirtilmiş olup, taraflardan birinin diğerlerine altı aylık yazılı bildirimde bulunarak anlaşmadan çıkmasına izin veriyordu. Bir taraf çekilse bile anlaşma kalan taraflar için yürürlükte kalmaya devam edecekti.
NAFTA iki temel amaçla tasarlandı: Kuzey Amerika'da sınır ötesi ticareti artırmak ve tüm taraflar için ekonomik büyümeyi teşvik etmek. Gelin bu iki önemli yönü kısaca inceleyelim.
NAFTA, Kuzey Amerika'da sınır ötesi ticareti teşvik etme hedefine başarıyla ulaştı. Tarifeleri ve Meksika'nın yerel içerik gereksinimleri gibi bazı tarifeler dışı engelleri azaltarak ticaret ve yatırımların önemli ölçüde artmasını sağladı. Özellikle 1993–2020 döneminde ABD ile Meksika arasındaki ticaret 3,2 trilyon dolara, ABD ile Kanada arasındaki ticaret ise aynı dönemde 7,4 trilyon dolara ulaştı. Meksika ve Kanada arasındaki ticaret 1999–2020 arasında hızlı büyümesine rağmen yalnızca 594 milyar dolar oldu. Genel olarak NAFTA, taraflar arasındaki reel ticareti iki kattan fazla artırmakla ilişkilendirilebilir. Ancak anlaşmanın tam etkisini değerlendirmek için bu ilk başarıların ötesinde daha ayrıntılı bir analiz gerekir.
1993'ten 2019'un dördüncü çeyreğine kadar ABD'nin reel kişi başına gayrisafi yurtiçi hasılası %48 artarak 57.585 dolara ulaştı. Aynı dönemde Kanada'nın kişi başına GSYİH'si %44 artışla 45.109 dolara (1997'den itibaren hesaplanmış), Meksika'nın kişi başına GSYİH'si ise %26 artışla 9.819 dolara yükseldi.
Sürpriz şekilde, yükselen piyasa ekonomisi olan Meksika'nın kişi başına üretimi, hem Kanada hem de ABD'ye kıyasla daha yavaş büyüdü. Normal koşullarda yükselen bir piyasanın gelişmiş ekonomilerden daha hızlı büyümesi beklenirdi.
NAFTA sonucunda Kanada ve ABD'yi kazanan, Meksika'yı kaybeden olarak değerlendirmek doğru mu? Bu bakışı anlamak için Trump'ın 2015 kampanyasında Meksika ile ekonomik rekabete neden odaklandığına bakalım.
NAFTA öncesinde ABD ile Meksika arasındaki mal ticareti dengesi hafifçe ABD lehineydi. Ancak 2019'da Meksika, ABD'ye kuzey komşusundan aldığı mallardan yaklaşık 101,4 milyar dolar daha fazla satmıştı. NAFTA geniş ve karmaşık bir anlaşmadır; ekonomik büyüme açısından etkileri ile ticaret dengeleri açısından etkileri değerlendirilirken farklı görüşler ortaya çıkar. NAFTA'nın genel etkileri kolayca netleştirilemese de bazı kazananlar ve kaybedenler olduğuna dair açık göstergeler bulunuyor.
NAFTA 1993'te imzalandığında Amerikan istihdamı yaratma ve ekonomiyi canlandırma potansiyeline sahip olduğu düşünülüyordu. Ancak işlerin Meksika'ya kayması konusunda endişeler vardı. NAFTA ile genel istihdam eğilimleri arasındaki ilişki karmaşıktır ve etkileri konusunda çeşitli görüşler bulunmaktadır. Bazı sektörler, ticaret engellerinin kaldırılmasından dolayı daha belirgin etkiler yaşadı. Bazı endüstrilerde iş kaymaları gerçekleşmiş olsa da genel iş piyasasına etkisini kesin olarak belirlemek zordur.
NAFTA'nın yürürlüğe girmesinin ardından ABD'de imalat istihdamı 16,8 milyondan 2009'da 11,5 milyona geriledi. NAFTA sona erip USMCA yürürlüğe girdiğinde, Haziran 2020'de imalat istihdamı 11,99 milyona yükselmişti.
Başlangıçta otomotiv sektörü NAFTA sonrası büyüme gördü; istihdam Ekim 2000'de neredeyse 1,3 milyonla zirve yaptı. Ancak 2008 finansal krizi sırasında iş kayıpları yoğunlaştı ve Temmuz 2009'da 623.000 ile neredeyse NAFTA öncesi seviyelere döndü.
Anekdot niteliğindeki kanıtlar, bazı işlerin daha düşük ücretler nedeniyle Meksika'ya taşındığını ve büyük Amerikan otomobil üreticilerinin orada fabrikalar açtığını gösteriyor. Otomobil üreticileri artık hem ABD'de hem Meksika'da üretim yapıyor; ABD'nin Meksika'dan ithalatı %40 ABD içeriği içerirken, Kanada için %25, Çin için %4 ve Japonya için %2 oranları raporlanmıştır.
Ekonomistler NAFTA'yı, tedarik zinciri gelişimi yoluyla ABD imalatının küresel rekabetçiliğini artırmakla ilişkilendiriyor. ABD'deki otomotiv işlerinin kaybına rağmen uzmanlar NAFTA sayesinde daha kötü sonuçların önlendiğine inanıyor. Kuzey Amerika tedarik zincirlerinin entegrasyonu, otomobil üreticilerinin üretimi ABD'de tutmasını sağladı ve Asya rakipleriyle ortaya çıkabilecek rekabet sorunlarını önledi. NAFTA'nın etkisi kesin olmasa da sektörün bazı bölümlerini korumada önemli rol oynadığı düşünülüyor.
Tekstil üretimi taşeronlaştırmadan ağır şekilde etkilendi; NAFTA'nın imzalanmasından bu yana istihdam neredeyse %88,5 azaldı. Yine de Meksika dünya çapında önemli bir tekstil ithalat kaynağı olmaya devam ediyor.
NAFTA fiyatlar üzerinde etkili oldu. 1994–2020 arasında Tüketici Fiyat Endeksi %78 artarken, giyim fiyatları %2,1 düştü. Ancak bu değişiklikleri doğrudan NAFTA'ya atfetmek zordur. Daha düşük gelirli kesimler, daha çok ucuz ithal mallara bağımlı oldukları için korumacılığa yönelme durumunda en çok zarar görecek olanlardır. Araştırmalar, ticaretin tamamen kapatılmasının ABD nüfusunun en yoksul %10'u için gelir kaybını %69'a kadar çıkarabileceğini öne sürüyor.
NAFTA'nın amaçlarından biri Meksika'dan ABD'ye yasadışı göçü azaltmaktı, ancak ABD'deki Meksikalı göçmen sayısı önemli ölçüde arttı. Azalmak yerine bazı dönemlerde iki katından fazla arttı ve 2000 yılına gelindiğinde yaklaşık 9,4 milyon civarına ulaştı. Bu beklenmedik sonucun bir nedeni 1994–1995 peso krizi olup bu Meksika'da bir durgunluğa yol açtı.
Ayrıca mısır tarifelerindeki değişiklikler daha kârlı mahsullere yol açmadı ve birçok çiftçi tarımı bırakmak zorunda kaldı. Ayrıca Meksika hükümeti vaat edilen altyapıya tam yatırım yapmadı; bu nedenle imalat etkisi ülkenin kuzey bölgesiyle sınırlı kaldı. Bazı geçici geri dönüşler olsa da, beklenen göç azalması gerçekleşmedi. Sonuç, NAFTA'nın göç üzerindeki başlangıçtaki beklentilerinden farklı oldu.
NAFTA eleştirmenleri sıklıkla ABD'nin Meksika ile ticaret dengesine dikkat çekiyor; 2016'da mal ticaretinde 62,4 milyar dolarlık önemli bir açık kaydedilirken, 1993'te 1,7 milyar dolarlık bir fazla vardı. Ancak mal ticaretindeki büyüme yalnızca ithalata bağlanamaz. 1993–2016 arasında Meksika'ya yapılan reel ihracat üç katına çıkarak %453 artarken, ithalat %635 arttı.
Öte yandan ABD, Kanada ile hizmet ticaretinde olumlu bir dengeye sahip; 2015'te 56,1 milyar dolar hizmet ihracatı ve 28,7 milyar dolar hizmet ithalatı gerçekleştirdi. Mallar dengesinde ithalat ihracatı 2017'de 22,7 milyar dolar aşsa da hizmet ticaretindeki fazla açığı dengeledi. Genel olarak ABD, 2019'da Kanada ile toplamda 2,4 milyar dolarlık ticaret fazlasına sahipti. NAFTA, ABD'nin Kanada ile ticaret konumunu geliştirmiş görünse de bu iki ülkenin 1988'den beri serbest ticaret anlaşması olduğu ve ABD'nin Kanada ile olan mal ticareti açığının 1987'de 1993'e göre daha yüksek olduğu göz önünde bulundurulmalı.
Kongre Bütçe Ofisi'nun 2003 raporu ve CRS'in 2017 çalışmasına göre NAFTA'nın ekonomiye genel etkisi sınırlı kaldı. ABD Gayri Safi Yurtiçi Hasılası'nı yıllık bazda biraz artırdı, ancak etki önemsiz düzeydeydi; birkaç milyar dolar veya yüzde birkaçın küçük bir kısmı seviyesindeydi.
NAFTA ile ilgili sorun, faydaların ve maliyetlerin nasıl dağıtıldığında yatıyor. Ekonomi genel olarak birkaç iyileşme görse de bazı sektörler ve topluluklar önemli rahatsızlıklar yaşadı. Örneğin bir tekstil fabrikası kapandığında güneydoğuda bir kasabada yüzlerce iş kaybedilirken tüketiciler biraz daha ucuz giysilerden faydalandı. Ekonomik kazanç geniş ölçekte daha belirgin olabilir, ancak bireyler bunu pek hissetmez. Benzer şekilde, genel ekonomik kayıp büyük resimde küçük görünse de doğrudan etkilenenler için yıkıcı olabilir.
1994'te NAFTA, Meksika'daki iyimserler için umut getirdi. 1988 Kanada-ABD Serbest Ticaret Anlaşması'nı genişleterek gelişmekte olan bir piyasa ekonomisini gelişmişlerle ilk kez bağladı. Meksika önemli reformları benimseyerek tek parti devletine dayalı ekonomik politikalardan uzaklaşıp serbest piyasa ilkelerini kabul etti. Destekçiler, ülkenin ekonomisini zengin kuzey komşularıyla entegre etmenin bu reformları sağlamlaştıracağını, ekonomik büyümeyi teşvik edeceğini ve sonunda üç ekonomi arasındaki yaşam standartları farkını daraltacağını düşündüler.
NAFTA'nın uygulanmasını izleyen dönemde Meksika bir para kriziyle karşılaştı ve yerel para cinsinden GSYİH 1994–1995 arasında %9,5 küçüldü. Başkan Salinas'ın ABD'ye göçün azalacağı beklentisi tersine dönerek göç hızlandı. Mısır tarifelerinin kaldırılması bu göçe katkıda bulundu; aile çiftçiliği istihdamı %58 azaldı ve net 1,9 milyon iş kaybı oldu.
Ekonomik ve Politika Araştırma Merkezi'nin (CEPR) verilerine göre Meksika'nın 1994–2013 ortalama büyüme hızı yılda sadece %0,9 oldu ve 20 Latin Amerika ülkesi arasında 18. en kötü performansı gösterdi. CEPR, Meksika'nın 1960–1980 büyüme hızını korusaydı kişi başına üretimin Portekiz'e benzer olabileceğini iddia ediyor. Ancak durum böyle olmadı ve ülkenin yoksulluk oranı 1994–2012 arasında neredeyse değişmeden kaldı.
NAFTA'nın bazı ekonomik reformları pekiştirdiği görülüyor; ülke 1994–1995 durgunluğunun ardından sanayileri millileştirmekten veya büyük mali açıklar yaratmaktan kaçındı. Ancak bu ekonomik değişimler hemen siyasi farklılıklar getirmedi. Vicente Fox döneminde dışişleri bakanlığı yapmış Jorge Castañeda, NAFTA'nın 1929'dan beri iktidarda olan Kurumsal Devrimci Parti'ye (PRI) kritik destek sağladığını ve 2000'de Vicente Fox'un iktidarı PRI'den almasının ardından bile NAFTA'nın etkilerinin belirgin olduğunu savundu.
NAFTA Meksika'ya bazı olumlu değişiklikler getirdi. Ülkeyi büyük bir otomobil üretim merkezi haline getirdi; General Motors, Fiat Chrysler, Nissan, Volkswagen, Ford Motor, Honda, Toyota ve diğer şirketler Meksika'ya yatırım yaptı. Bu durum, 1993'ten bu yana ABD'nin Meksika'ya yaptığı doğrudan yabancı yatırımlarındaki önemli artış sayesinde mümkün oldu.
Yine de Meksika'nın tüm kaynaklardan gelen doğrudan yabancı yatırımı Latin Amerika'daki bazı ekonomilerin gerisinde kaldı. Otomotiv sektörü öncülüğünde Meksika, 2019'da ABD ile mallarda 101,4 milyar dolarlık bir ticaret fazlası elde etti; bu NAFTA öncesi açıkla kıyaslandığında kayda değer bir iyileşmeydi. Bu büyüme ayrıca iyi eğitimli bir orta sınıfın ortaya çıkmasına katkıda bulundu. 2013'te Meksika'da 1.000 kişiye yaklaşık 4,9 mühendislik mezunu düşerken ABD'de bu sayı 3,6 idi; 2022'ye gelindiğinde Meksikalı mühendislik öğrencileri dünya genelindeki mühendislik mezunlarının %20'sini oluşturuyordu.
2013'te Castañeda, Meksikalıların ABD'den artan ithalatının tüketici malı fiyatlarını düşürdüğünü ve genel refahı iyileştirdiğini belirtti. Buna rağmen NAFTA'nın çoğu ekonomik vaadini yerine getirmediği sonucuna vardı. Castañeda enerji, göç, güvenlik ve eğitim gibi alanları kapsayan daha kapsamlı bir anlaşma önerdi ve "daha az değil, daha fazla NAFTA" öngördü. Ancak böyle bir genişlemenin günümüzde olma olasılığı belirsizliğini koruyor.
Meksika'nın aksine Kanada, NAFTA sayesinde ABD ile ticaretinde daha mütevazı bir artış yaşadı. Kanada'nın ABD'ye satışları ABD'den aldığı mallardan daha fazla olmakla birlikte, 2007'de Çin ABD'nin en büyük tedarikçisi haline geldi ve 2015'e gelindiğinde Meksika ikinci en büyük tedarikçi oldu. Kanada, ABD'ye daha fazla mal satıyor olsa da 2019'da 26,8 milyar dolarlık bir açık verdi; buna karşın 29,32 milyar dolarlık önemli bir hizmet ticareti fazlası durumu dengeledi.
Kanada, 1993–2013 arasında ABD'den gelen doğrudan yabancı yatırımlarda reel olarak %404'lük bir artıştan faydalandı ve 1993–2015 döneminde reel kişi başı GSYİH büyümesi ABD'yi geride bıraktı. ABD ve Meksika gibi, NAFTA Kanada destekçilerinin abartılı vaatlerini tam anlamıyla karşılamadı, karşıtların en kötü korkularını da tamamen doğrulamadı. Ancak Kanada otomotiv endüstrisi, daha düşük ücretler nedeniyle işlerin Meksika'ya kaymasından endişe duydu. Örneğin General Motors Ocak ayında Ontario'daki bir fabrikadan 625 işi Meksika'ya taşıdığında Unifor bunu NAFTA'ya bağladı. Sendikayı temsil eden ekonomist Jim Stanford 2013'te bunu ülkede "imalat felaketi" olarak nitelendirdi.
NAFTA yanlıları genellikle Kanada'nın artan petrol ihracatını olumlu bir sonuç olarak vurgular. 1993'te ABD ham petrol ithalatının 37,8 milyar doları ithalat yapılırken yüzde 18,4'ü Suudi Arabistan'dan ve yüzde 13,2'si Kanada'dan geliyordu. 2015'te Kanada'nın ABD'ye ham petrol satışları 49,8 milyar dolara yükselerek ABD'nin toplam ham petrol ithalatının %41'ini oluşturdu. Bu dönemde Kanada'nın ABD'ye yaptığı petrol satışları %527 artış gösterdi ve Kanada 2006'dan itibaren ABD'nin en büyük ham petrol tedarikçisi konumunu pekiştirdi.
Ancak Kanada, 1988'deki serbest ticaret anlaşmasından çok önce toplam petrol ihracatının %99 veya daha fazlasını ABD'ye satıyordu. Başka bir deyişle, NAFTA Kanada'nın ABD pazarını önemli ölçüde açmış gibi görünmüyor; Kanadalılar daha çok üretiyordu. NAFTA'nın Kanada ekonomisine etkisi karışıktı. Bazıları Kanada'nın 51. eyalet haline geleceğinden korksa da bu gerçekleşmedi. Öte yandan Kanada, ABD ile olan verimlilik farkını kapatamadı. NAFTA'nın getirdiği dönüşüm öngörüldüğü kadar dramatik olmadı.
NAFTA'nın etkisini değerlendirmek zordur çünkü etkilerini diğer faktörlerden izole etmek karmaşıktır. NAFTA yürürlükteyken Çin hızla dünyanın en büyük ihracatçısı ve ikinci büyük ekonomisi haline geldi. 1993'te ABD ithalatının yalnızca %5,8'i Çin'den gelirken, 2015'te bu oran %21'e yükseldi.
Hanson, David Autor ve David Dorn gibi araştırmacılar, 1990–2007 arasında Çin'den gelen artan ithalat rekabetinin ABD imalat istihdamındaki düşüşün yaklaşık çeyreğine katkıda bulunduğunu buldular. Meksika ve diğer ülkelerin de ABD işgücü piyasası sonuçlarını etkileyebileceğini kabul etseler de esas odak Çin üzerindeydi. Çin NAFTA üyesi değildir; 2001'de Dünya Ticaret Örgütü'ne katılmıştır.
Ayrıca Japonya'nın ABD ithalatındaki payı 1993'te %19 iken 2015'te %6'ya düştü; Japonya da NAFTA üyesi değildir. Bu faktörler, küresel ekonomik değişimler arasında NAFTA'nın etkisini kesin olarak ölçmenin zorluklarını vurguluyor.
NAFTA sıklıkla doğrudan bağlantısı olmayan çeşitli sorunlar için haksız yere suçlanır. Örneğin 1999'da bir Arkansas kasabasının çöküşüyle ilgili bir rapor NAFTA'yı işlerin Sri Lanka ve Honduras gibi ülkelere kaymasına bağladı; ancak Sri Lanka ve Honduras anlaşmaya dahil değildi.
NAFTA küresel düzeyde yeni nesil ticaret anlaşmalarını başlatmış olsa da, etkilerini değerlendirmek hızlı teknolojik ilerlemeler nedeniyle karmaşıktır. Yıllar içinde 1993–2016 arasında ABD'nin reel imalat üretimi %30 artarken istihdam düşüşü büyük ölçüde otomasyon tarafından etkilenmiştir.
NAFTA ile doğrudan ilgisi olmayan birkaç önemli olay Kuzey Amerika ekonomisini büyük ölçüde etkiledi; bunlar arasında teknoloji balonunun patlaması, 11 Eylül saldırıları sonrasında sınır kontrollerinin sıkılaşması ve 2008 mali krizi yer alır.
NAFTA bazı sektörlerde etkili olduysa da potansiyel feshi otomasyon, Çin'in yükselişi ve bu büyük olayların ardından ortaya çıkan koşullar gibi faktörlerden daha fazla etkileniyor olabilir; bu, anlaşmanın kendisinden ziyade daha geniş eğilimlerin sonucudur.
Avantajlar | Dezavantajlar |
| Gıda ve yakıt dahil çeşitli tüketim mallarında fiyatların azalması. | Birleşik Devletler'de çok sayıda imalat işi kaybına yol açtı. |
| İhracata odaklı bazı sektörlerde iş fırsatları yarattı. | İşlerin Meksika'ya kayması nedeniyle üniversite eğitimi olmayan işçilerin yerinden edilmesi. |
| Uluslararası rekabet edebilen daha verimli bölgesel üretim alanları oluşturdu. | Meksika'daki küçük çiftçiler ve işletme sahipleri için zorlu rekabet yarattı. |
| Liderler arasında artan görüşmeler ve stratejik planlama yoluyla diplomatik ilişkileri iyileştirmiş olabilir. | İşlerin daha ucuz alternatiflere taşınmasıyla ABD'de ücret ve fiyat baskılarına yol açtı. |
2018'de Birleşik Devletler, Meksika ve Kanada önceki anlaşmaları NAFTA'nın yerini alacak şekilde Birleşik Devletler-Meksika-Kanada Anlaşması (USMCA) ile değiştirdiler; buna NAFTA 2.0 da deniyor. USMCA 2020'de üç ülke tarafından onaylandı. Öne çıkan hükümler arasında Amerikalı çiftçilerin Kanada süt ürünleri pazarına daha iyi erişimi, gümrüksüz statü için otomobillerin parçalarının önemli bir kısmının Kuzey Amerika'da üretilmiş olma şartı ve telif hakları sürelerinin uzatılması yer alıyor. USMCA 16 yıl sonra sona erecek şekilde düzenlenmiş olup, uzatılıp uzatılmayacağına karar vermek için her altı yılda bir gözden geçirilmesi öngörülüyor. Bu kapsamlı ticaret anlaşması üç ülke arasında ekonomik işbirliğini ve büyümeyi teşvik etmeyi amaçlıyor.
NAFTA'nın katılımcı ülkeler üzerindeki etkisini ölçmek zor oldu. Bazıları artan ticaret ve sermaye akışları nedeniyle anlaşmayı başarılı görüyor. Ancak NAFTA, imalat işlerinin elimine edilmesine katkıda bulunarak ABD'de işsizliğin artmasına ve işçilerin daha düşük ücretli ve daha güvencesiz pozisyonlara kaymasına neden olduğu için eleştirildi. NAFTA'nın genel başarısı veya başarısızlığı hakkındaki nihai hüküm, katılımcı ülkelerde vatandaşların ve yasama organlarının zaman içinde eksiklikleri nasıl ele alacağına bağlı olacaktır.