Bankaların, düzenleyiciler tarafından belirlenen belirli sermaye gereksinimlerini karşılaması gerekir. Bu, toplam varlıklarını karşılamak için yeterli kolay satılabilir varlığa sahip olmalarını sağlar. Bankaların sermaye gereksinimleri, çeşitli varlıklarının ağırlıklı riskiyle belirlenir ve bir oran olarak ifade edilebilir. ABD'de yeterince sermayeye sahip bankalar, Tier 1 sermaye / risk ağırlıklı varlıklar oranını %4'ten az olmamak üzere sürdürür. Sermaye gereksinimleri genellikle ekonomik bir durgunluk, borsa çöküşü veya başka bir finansal kriz sonrasında daha sıkı hale gelir.
Temel Bilgiler
Ekonomik istikrarsızlık zamanlarında, kamu tepkisinin yoğunlaştığı ve yatırımcı güveninin sarsıldığı dönemlerde, finansal krizleri, piyasa çöküşlerini veya resesyonları ele almak için genellikle yeni yasalar çıkarılır. Bu reformlar öncelikle bankaların ve mevduat kabul eden kuruluşların sermaye tutarını düzenleyen standartlaştırılmış sermaye gereksinimlerine odaklanır.
Uluslararası Ödemeler Bankası (BIS), Federal Mevduat Sigorta Kurumu (FDIC) ve Federal Rezerv Kurulu (Fed) gibi düzenleyici kurumlar bu yönergeleri belirler. Sermaye gereksinimleri, bu kurumların toplam varlıklarına kıyasla ellerinde tutmaları gereken kolayca nakde çevrilebilir varlıkların, örneğin menkul kıymetlerin asgari miktarını belirler. Sıkı sermaye gereksinimleri uygulayarak düzenleyiciler, finansal istikrarı güçlendirmeyi ve sorumsuz finansal uygulamalardan kaynaklanan riskleri azaltmayı hedefler.
Sermaye Gereksinimleriyle Finansal İstikrarın Güçlendirilmesi
Sermaye gereksinimlerinin temel amacı finansal istikrarı teşvik etmek ve temerrüt risklerini azaltmaktır. Bu gereksinimler, bankaların ve mevduat kabul eden kuruluşların portföylerini dengede tutmalarını sağlayarak aşırı riskli yatırımlara maruz kalmalarını önler. Ayrıca bu kurumların, müşteri çekilişlerini karşılarken işletme zararlarına dayanacak yeterli sermaye rezervlerine sahip olmasını temin eder.
ABD'de bankaların sermaye gereksinimleri, ellerinde tuttukları her bir varlığa atfedilen ağırlıklı riske odaklanan bir dizi faktöre göre belirlenir. Bu risk bazlı yönergeler, bir kurumun sağlamlığını ve güvenliğini ölçen sermaye oranlarının belirlenmesinde temel teşkil eder. Federal Mevduat Sigorta Yasası'na göre, yeterince sermayeye sahip bir kurumun Tier 1 sermaye / risk ağırlıklı varlıklar oranı en az %4 olmalıdır. Tier 1 sermaye tipik olarak adi hisse senetleri, bildirilen rezervler, dağıtılmamış kârlar ve belirli türde birinci derece hisse senetlerini içerir. Oran %4'ün altına düşen kurumlar yetersiz sermayeli, %3'ün altına düşenler ise önemli derecede yetersiz sermayeli olarak sınıflandırılır.
Riskler ve Yararlar
Sermaye gereksinimleri, bankaların ödeme gücünü korumak ve dolayısıyla tüm finansal sistemin istikrarını sağlamak için kritik bir güvence görevi görür. Bankaların hem ulusal hem de uluslararası düzeyde birbirine bağlı olduğunu dikkate alan düzenleyici savunucuları, bir kuruma gelen şokların geniş çaplı sonuçlar doğurabileceğini öne sürer. Bu nedenle farklı kurumların sağlamlığını değerlendirmek ve karşılaştırmak için tutarlı ve sıkı standartlar gereklidir.
Ancak sermaye gereksinimleri eleştiriden muaf değildir. Karşıt görüşe sahipler, daha yüksek sermaye gereksinimlerinin bankaların risk almasını ve finansal sektörde rekabeti azaltabileceğini savunur. Küçük kurumların düzenleyici maliyetlerin orantısız yükünü taşıdığı, varlıkların belirli bir yüzdesinin likit tutulmasının bankaların kâr etme ve kredi sağlama kapasitesini sınırlayabileceği ileri sürülür. Belirlenen sermaye seviyelerinin korunması bankaların maliyetlerini artırarak borçlanma maliyetleri ve diğer tüketici hizmetlerini etkileyebilir.
Faydalar
- Bankaların ödeme gücünü korur ve temerrüdü önler
- Mevduat sahiplerinin fonlara kesintisiz erişimini sağlar
- Sektör genelinde standartlar oluşturur
- Kurumların karşılaştırılmasını ve değerlendirilmesini kolaylaştırır
Dezavantajlar
- Bankaların maliyetlerini artırır ve dolayısıyla tüketicileri etkileyebilir
- Bankaların yatırım kabiliyetini kısıtlar
- Kredi ve kredi erişilebilirliğini sınırlayabilir
Sermaye Gereksinimi Örnekleri
Sermaye gereksinimleri küresel ölçekte dalgalanmalar göstermiş olup genellikle finansal krizler ve ekonomik durgunlukların ardından artmıştır.
1980'lerin öncesinde bankalar genel geçer sermaye yeterliliği gereksinimleri olmadan faaliyet gösteriyordu. Bunun yerine sermaye, bankaları değerlendirirken göz önünde bulundurulan birden çok faktörden biriydi ve asgari gereksinimler kurum bazında belirleniyordu.
Durum 1982'de Meksika'nın ulusal borcuna ilişkin faiz ödemelerini karşılayamamasıyla birlikte değişmeye başladı ve küresel bir girişimi tetikledi. Bu durum 1983'te Uluslararası Kredi Denetimi Yasası'nın kabul edilmesine yol açtı. Önde gelen ABD, Avrupa ve Japon bankalarının desteğiyle Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Uygulamaları Basel Komitesi, 1988'de uluslararası faaliyet gösteren ticari bankalar için yeterli sermaye gereksinimini toplam varlıkların %5,5'inden %8'ine yükseltti. 2004'te Basel II, kredi riskini oran hesaplamalarına dahil etti.
Bununla birlikte 21. yüzyıl ilerledikçe risk ağırlıklı bir sistemin getirilmesi bankaların toplam varlıklarına karşı daha az sermaye tutmasına izin verdi. Geleneksel ticari krediler ağırlığı 1 olarak kabul edildi; bu da bu tür krediler için her 1 $ varlık başına sekiz sent sermaye gerektirdiği anlamına geliyordu. Buna karşılık standart konut ipotekleri 0,5 ağırlığa, Fannie Mae veya Freddie Mac tarafından çıkarılan ipotek destekli menkul kıymetler (MBS) 0,2 ağırlığa ve kısa vadeli devlet tahvilleri 0 ağırlığa sahipti. Büyük bankalar varlık bileşimlerini stratejik olarak yöneterek önceki dönemlere göre daha düşük sermaye oranları tutabiliyordu.
2008 küresel finansal krizi bir dönüm noktası oldu ve 2010'da Dodd-Frank Wall Street Reformu ve Tüketici Koruma Yasası'nın kabul edilmesine yol açtı. Bu yasa, en büyük ABD bankalarının sistemik şoklara dayanacak yeterli sermayeye sahip olmasını sağlamayı amaçladı. Dodd-Frank kapsamındaki Collins Değişikliği, önceki Tier 1 risk bazlı sermaye oranı olan %4'ü belirledi. Uluslararası alanda ise Bankacılık Denetimi Basel Komitesi, finansal kurumlar için Basel III'ü getirerek sermaye gereksinimlerini daha da sıkılaştırdı.
Sonuç
Sermaye gereksinimleri, bankacılık sektöründe finansal istikrar ve risk azaltımı için hayati önem taşır. Bankaların pozisyonlarını karşılamak ve zararları göğüslemek için yeterli sermayeye sahip olmasını sağlayarak mevduat sahiplerini ve finansal sistemi korur. Sektör standartlarının belirlenmesi ve kurumların değerlendirilmesi açısından faydalı olmakla birlikte, maliyetleri artırdığı ve banka yatırımlarını sınırladığı şeklinde eleştiriler de alır. Ancak Basel ve Dodd-Frank gibi devam eden reformlar, risk azaltımı ile etkin bankacılık arasında denge kurmayı hedefler. Ekonomik koşullara uyum sağlayarak sermaye gereksinimleri dayanıklılık ve istikrarı teşvik eder.