De Original Issue Discount (OID) is het verschil tussen het oorspronkelijke nominale bedrag en de verdisconteerde prijs die voor een obligatie wordt betaald. Deze obligaties bieden potentieel voor winst, omdat beleggers ze kunnen kopen tegen een lagere prijs dan de nominale waarde. Het is echter belangrijk op te merken dat wanneer OID-obligaties met korting worden verkocht, dit kan wijzen op financiële problemen bij de emittent en dat wanbetaling mogelijk is.
Wanneer een obligatie of schuldinstrument wordt uitgegeven, wordt het aanvankelijk aangeboden met een korting ten opzichte van de nominale waarde, bekend als een initial issue discount. Deze obligaties kunnen op de markt worden geïntroduceerd tegen een waarde onder hun nominale waarde, aangeduid als korting. De OID kwantificeert deze korting door het verschil aan te geven tussen de oorspronkelijke nominale waarde en de werkelijke aankoopprijs van de obligatie.
Emittenten passen original issue discounts strategisch toe om interesse van potentiële kopers te stimuleren en zo kapitaal voor hun ondernemingen te vergaren. Een veelgebruikte tactiek is het inzetten van aanzienlijke OID's bij zero-couponobligaties om kopers naar hun aanbiedingen te trekken.
Bij aankoop betalen emittenten doorgaans rentebetalingen, bekend als coupons, aan obligatiehouders gedurende de looptijd van de obligatie. Deze periodieke rentebetalingen worden bepaald door het rentepercentage van de obligatie. Bij het bereiken van de vervaldatum wordt de belegger gecompenseerd met de nominale waarde die oorspronkelijk bij de uitgifte gold.
Niettemin worden sommige obligaties verkocht onder hun nominale of pariwaarde. De OID vertegenwoordigt het verschil tussen de aankoopprijs en de nominale waarde van de obligatie. Deze OID kan worden gezien als rente, aangezien de belegger uiteindelijk de nominale waarde bij de vervaldatum ontvangt, ondanks dat er aanvankelijk minder is betaald. Ter illustratie: stel een obligatie heeft een nominale waarde van $100. Als een belegger de obligatie koopt voor $95 en bij vervaldatum $100 ontvangt, bedraagt de OID $5, wat het rendement op de investering vertegenwoordigt.
In tegenstelling tot conventionele obligaties komen de voordelen van de OID uitsluitend tot uiting bij de vervaldatum wanneer de belegger de nominale hoofdsom ontvangt bovenop het aanvankelijk geïnvesteerde bedrag.
De OID wordt bepaald door de uitgifteprijs (de verdisconteerde aanbiedingsprijs) af te trekken van de vermelde inlossingsprijs met behulp van de formule:
OID = Inlossingsprijs – Uitgifteprijs
Beschouw een situatie waarin een onderneming via schulduitgifte $100.000 (inlossingsprijs) wil ophalen, maar kiest voor $90.000 aan kapitaal (uitgifteprijs). Hierdoor bedraagt de berekende OID $10.000:
OID=$100,000−$90,000=$10,000
Obligaties in de portefeuille van een bedrijf kunnen onder hun nominale waarde worden verkocht, vergezeld van periodieke rentebetalingen. Opmerkelijk is dat de omvang van de Original Issue Discount omgekeerd evenredig is met het rentepercentage van de obligatie. Een hogere korting correspondeert doorgaans met een lagere couponrente op de obligatie.
Deze negatieve correlatie ontstaat doordat bedrijven obligaties met korting uitgeven om de last van het continu betalen van een hoge rente aan beleggers te verminderen. Terwijl obligatierente inkomen is voor beleggers, vormt het een kost voor bedrijven.
Dientengevolge zullen obligaties met hogere rentes minder snel met korting worden verhandeld, wat resulteert in kleinere OID's, indien aanwezig. Obligaties met aantrekkelijke rentes trekken veel vraag, waardoor de kans op substantiële kortingen afneemt.
Beleggers moeten beseffen dat de aankoop van een verdisconteerde obligatie niet per definitie een goede deal betekent. Het totale rendement uit de OID, naast reguliere couponbetalingen, moet hoger zijn dan alternatieve vastrentende producten om het voordelig te noemen. Zorgvuldige vergelijking is essentieel.
Zero-couponobligaties, die geen couponrente uitkeren, vertonen doorgaans de grootste original issue discounts. In tegenstelling tot rente-uitkerende obligaties tegen nominale waarde, missen zero-couponobligaties couponprikkels en vereisen ze diepere kortingen om kopers aan te trekken. Beleggers genereren inkomen uitsluitend uit het verschil tussen de aankoopprijs van de obligatie en de nominale waarde bij vervaldatum. Deze besparing op rentebetalingen voor de emittent wordt gecompenseerd door de lagere initiële verkoopprijs van zero-couponobligaties. Bij vervaldatum worden deze obligaties tegen hun volledige nominale waarde afgelost.
Zero-couponobligaties zijn minder gevoelig voor schommelingen in rentetarieven in vergelijking met vastrentende obligaties. De gebruikelijke impact van rentewijzigingen op obligatiekoersen wordt omzeild, wat zero-couponobligaties als minder risicovol kan doen lijken. Desalniettemin beperkt hun beperkte liquiditeit op de secundaire obligatiemarkt de deelname van kopers en verkopers.
Net zoals je een afgeprijsde trui op gebreken controleert, is grondig onderzoek essentieel bij OID-obligaties. Een aanzienlijke OID kan wijzen op financiële problemen bij de emittent, wat heeft geleid tot de verdisconteerde verkoop. Bovendien kan een obligatie die tegen korting verhandeld wordt, een gebrek aan beleggersinteresse weerspiegelen, wat voortkomt uit zorgen over het vermogen van de emittent om aan zijn verplichtingen te voldoen. Deze situatie kan resulteren in wanbetaling.
Wanbetaling doet zich voor wanneer een emittent niet in staat is rentebetalingen te verrichten of het hoofdbedrag aan obligatiehouders terug te betalen. In het onfortuinlijke geval van wanbetaling op bedrijfsobligaties hebben beleggers beperkte mogelijkheden tot verhaal. Hoewel obligatiehouders voor gewone aandeelhouders worden bevoordeeld bij een faillissement van een bedrijf, is er geen garantie dat zij het volledige rendement op hun investering ontvangen, indien er al iets wordt terugbetaald. Hoewel beleggers genieten van een verlaagde aankoopprijs als compensatie voor risico, is een zorgvuldige afweging van risico's en voordelen noodzakelijk.
Voordat men zich verdiept in obligaties die als original issue discounts worden geclassificeerd, wordt beleggers aangeraden een belastingadviseur te raadplegen of zich vertrouwd te maken met de relevante belastingregels. Aangezien OID op een obligatie als een vorm van rente wordt beschouwd en inkomen bij vervaldatum vormt, kan de belastingdienst vereisen dat belastingen worden betaald over het opgebouwde verschil tussen de verdisconteerde aankoopprijs en de nominale waarde.
Daarnaast is het cruciaal op te merken dat zelfs wanneer bepaalde OID-obligaties rente-uitkeringen uitstellen tot de vervaldatum, beleggers mogelijk toch verplicht zijn een deel van dat jaarlijkse inkomen aan te geven gedurende de houdperiode van de obligatie.
Jaarlijks ontvangt de obligatiehouder van een OID-obligatie formulier 1099-OID van de emittent indien de opgebouwde rente meer dan $10 bedraagt. Dit formulier specificeert het in dat jaar geaccumuleerde bedrag, dat als inkomen in de belastingaangifte moet worden opgenomen. De gefaseerde belastingafdrachten per jaar voorkomen dat OID-obligatiehouders bij de vervaldatum één grote belastingschuld hoeven te voldoen.
In 2019 gaf KushCo Holdings Inc. (KSHB) een senior unsecured note uit ter waarde van meer dan $21,3 miljoen. Het bedrijf omschreef deze 18-maanden note in haar officiële verklaring expliciet als een original issue discount en verduidelijkte dat er geen aanvullende rente zou worden opgebouwd.
Deze private plaatsing werd gefaciliteerd via een niet-geregistreerde transactie met een private placement-firma en viel daarmee buiten de reikwijdte van de U.S. Securities Act. De note is derhalve niet verkoopbaar binnen de Verenigde Staten, en het aandeel van het bedrijf wordt momenteel over-the-counter verhandeld.
Bedrijven passen soms original issue discounts toe bij de verkoop van obligaties of vergelijkbare schuldinstrumenten tegen een verlaagde prijs ten opzichte van de nominale waarde. Meestal worden obligaties bij vervaldatum verhandeld voor een bedrag onder hun aangegeven waarde. Dit verschil tussen de verkoopprijs en de vermelde waarde vormt de OID en dient als aanvullende rente-inkomsten voor de koper.
Kopers moeten het OID-bedrag opgeven als onderdeel van hun belastbaar inkomen, waarbij dit bedrag zich opbouwt gedurende de resterende looptijd van de obligatie, ongeacht eventuele betalingen door de emittent in die periode. Daarnaast kunnen kopers ook belastingplichtig zijn over de ontvangen rente-inkomsten.